ฝีเท้าของพวกรุ่นพี่
“คู่ต่อสู้ที่เขาเลือกคือ…หัวหน้ากลุ่มฉี ฉีหลง” เสียงอุทานดังขึ้นในห้องสังเกตการณ์ ถึงแม้หัวหน้ากลุ่มทั้งสี่จะอยู่ในรายชื่อผู้ประเมินที่เลือกได้ แต่คนทั่วไปย่อมไม่เลือกบอสใหญ่ทั้งสี่ของหลิงเทียนเป็นผู้ประเมินทดสอบตัวเอง ประการแรก คนที่เป็นหัวหน้ากลุ่มล้วนเป็นคนที่มีความสามารถแข็งแกร่งมาก พวกเขาเอาชนะไม่ได้เลย ประการที่สอง ทุกคนกลัวว่าเลือกบอสใหญ่แล้ว จะทำให้บอสใหญ่มีความประทับใจแย่ๆ และสุดท้ายก็โดนปัดตกอย่างไร้ความปรานี
ฉีหลงเห็นข้อมูลนี้ก็อึ้งไปเหมือนกัน เขาไม่คาดคิดว่า เริ่มต้นการต่อสู้ก็ถึงตาเขาลงสนามแล้ว ให้เวลาเขาพักผ่อนไม่เพียงพอ เรี่ยวแรงของฉีหลงที่ผลาญไปกับการฝึกฝนจนหมดยังไม่กลับคืนมา มือเท้ายังคงไร้กำลัง
ฉีหลงหัวเราะเจื่อนในใจ หวางเคอคนนี้โชคดีเสียจริง ถ้าเกิดช้ากว่านี้อีกหน่อย อาศัยความสามารถเช่นนี้ของหวางเคอ เขาย่อมไม่เห็นอยู่ในสายตา ทว่าตอนนี้ ผลลัพธ์ยากจะคาดเดาจริงๆ ฉีหลงนึกถึงคำพูดของลูกพี่ในห้องหัวหน้ากลุ่ม จากนั้นสีหน้าก็เคร่งเครียดขึ้นมาฉับพลัน เขารู้ว่าถึงเวลาที่ต้องต่อสู้อย่างสุดชีวิตแล้ว
“ลูกพี่ ฉันไปละ” ฉีหลงหันหน้าไปพูดกับหลิงหลาน แววตาดูสงบนิ่ง
หลิง
