เยี่ยซวี่ได้ยินว่าตัวเองหนีเภทภัยพ้นได้ชั่วคราวก็รีบคลานขึ้นมาจากบนโซฟาทันที พอเห็นหลิงหลานเหลือบมองมาด้วยสายตาเย็นชา เขาก็รีบส่งเมมโมรี่การ์ดในมือไปให้ ปากก็เอ่ยอย่า างประจบประแจงว่า “ลูกพี่ นี่เป็นรายชื่อนักเรียนใหม่ที่สมัครเข้ากลุ่มหุ่นรบเราในปีนี้ ลูกพี่ตรวจสอบดูด้วย”
หลิงหลานมองเยี่ยซวี่อย่างพูดไม่ออกมากๆ นี่เป็นงานของอู่จย่งไม่ใช่เหรอ? เอามาให้เธอทำไม?
ที่แท้เยี่ยซวี่ตกใจกลัวสายตาเย็นเยียบของหลิงหลานจนโง่งมไปแล้ว เขาถึงได้เผลอส่งเมมโมรี่การ์ดไปให้ หลังจากที่เขาเพิ่งจะพูดประโยคนี้ออกมา ก็ทำหน้างุ่นง่านใจ ‘ทำไมถึงทำพลาดอีก กแล้วนะ?’
อู่จย่งกุมขมับด้วยความจนใจ ระยะนี้พอเยี่ยซวี่เห็นลูกพี่ก็มือไม้ลนลาน เมื่อก่อนไม่เห็นเซ่อซ่าขนาดนี้เลย เมื่อเห็นขมับของเยี่ยซวี่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ในใจก็รู้สึกทนไม่ไหว อยู่บ้าง เลยเอ่ยปากช่วยกู้หน้าว่า “ลูกพี่ นายเป็นหัวหน้ากลุ่มหุ่นรบหลิงเทียนของพวกเรานะ นายต้องใส่ใจสมาชิกใหม่ในอนาคตของพวกเราด้วยสิ”
จากนั้นเขาก็ต่อว่าเยี่ยซวี่อย่างยิ้มแย้มว่า “เยี่ยซวี่ ไม่มีธุระแล้ว นายไปได้”
สำหรับเยี่ยซวี่แล้ว เสียงนี้ก็คือการช่วยชีวิต เขาไม่สนใจแล้วว่าหลิงหลานดูหรื
