อไม่ ก่อนจะวางเมมโมรี่การ์ดลงบนโต๊ะชาเบื้องหน้าหลิงหลานทันที แล้วส่งสายตาขอบคุณให้อู่จย่ง จากนั้นก็รีบวิ่งหนีไปราวกับมีมารร้ายไล่ตามหลังก็ไม่ปาน
วินาทีต่อมา เขาก็มาถึงหน้าประตูก่อนจะเห็นพวกลูกทีมกำลังชะโงกหัวมาสำรวจดูสถานการณ์ด้านใน เยี่ยซวี่ถลึงตาใส่พวกเขาอย่างขุ่นเคือง ไอ้พวกคนไร้น้ำใจ สุดท้ายก็ยังปล่อยให้เขารั บมือลูกพี่คนเดียว
“รองหัวหน้า ลูกพี่อยู่หรือเปล่า?” ลูกทีมคนหนึ่งเห็นสีหน้าของเยี่ยซวี่ดูยากจะทานทน ก็รีบถามเสียงแผ่วเบา
เยี่ยซวี่ทำหน้าเคร่งเครียดทันที เขาหันหน้ากลับไปมองที่ด้านในตามจิตใต้สำนึก พอไม่เห็นดวงหน้าเย็นชาที่เต็มเปี่ยม ไปด้วยการคุกคามของลูกพี่ก็โล่งอกโดยพลัน แต่เขาไม่อยากอยู่ใน นเขตอันตรายนี้เลยรีบสั่งว่า “ลมหนาแน่นรั้งลมหายใจ[1] ยังไม่รีบหนีอีก”
นี่เป็นวลีของสมาชิกกลุ่มหลิงเทียนไปแล้ว เมื่อเจอเหตุการณ์อันตรายต้องรีบหลบหนี พวกเขาก็จะเอ่ยคำพูดประโยคนี้ และก็ถือว่าเป็นเอกลักษณ์ของหลิงเทียนเช่นกัน
ลูกทีมฟังแล้วยังมีอะไรที่ไม่เข้าใจอีก พวกเขาโกยแนบตามเยี่ยซวี่ไปโดยไม่ครุ่นคิดเลยสักนิดเดียว
พอได้ยินการเคลื่อนไหวตรงหน้าประตู หน้าผากหลิงหลานก็ผุดขีดดำหลายเส้น ก่อนจะเอ่ยถา
