มอย่างไม่สบอารมณ์นิดหน่อยว่า “ฉันน่ากลัวขนาดนี้เลยเหรอ?”
พี่สาวแค่ไม่ยิ้มเองไม่ใช่หรือไง? ไม่ได้ด่าทอ ไม่ได้ทำร้าย พูดยังไงก็เป็นหัวหน้ากลุ่มแสนดีที่เป็นห่วงเป็นใยลูกน้อง แต่พวกเขาถึงกับกลัวเธอขนาดนั้นเชียวเหรอ?
คำถามนี้ทำให้อู่จย่งหน้าแข็งทื่อ เขาเอ่ยพลางเบนสายตาออกไป “อันที่จริง…นั่นก็…ว่ายังไงดีล่ะ…”
“ไม่ต้องพูด ฉันรู้แล้ว!” หลิงหลานเอ่ยอย่างเย็นชา สีหน้านี้บ่งบอกว่าเธอน่ากลัวมากจริงๆ ไม่ใช่หรือไง? ดูท่าใบหน้างดงามของพี่สาวถึงจะดูดีแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์แล้ว
หลิงหลานหยิบเมมโมรี่การ์ดบนโต๊ะขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะใช้ฟังก์ชั่นส่งต่อแบบไร้สาย ให้ข้อมูลด้านในทั้งหมดแสดงขึ้นบนหน้าจอขนาดใหญ่ของโต๊ะชา
“เยอะมากเลยนี่นา” เมื่อเห็นรายชื่อและข้อมูลที่เกี่ยวข้องมากมาย หลิงหลานก็ประหลาดใจอยู่บ้าง นี่มันเยอะเกินไปหน่อยแล้ว
“ได้ยินฝ่ายต้อนรับบอกว่า ลบคนส่วนใหญ่ที่ไม่ผ่านเงื่อนไขขั้นต่ำสุดไปแล้วนะ” อู่จย่งมาที่ข้างกายหลิงหลาน แล้วเลือกนั่งลงบนโซฟาที่อยู่ใกล้หลิงหลานมากที่สุด
“แค่จำนวนคนพวกนี้ ก็น่าจะมีสักสี่ร้อยห้าร้อยคนแล้วใช่มั้ย” ข้อความเป็นพรืดทำให้หลิงหลานเห็นแล้วเวียนหัวเล็กน้อย
อู่จย่ง
