มีพรสวรรค์ระดับปีศาจอัจฉริยะ หรือว่าอีกฝ่ายก็เคี่ยวกรำตัวเองเหมือนกับพวกเขา?
หลิงอี้…หลิงหลานกำลังคิดอยู่ว่าทำไมถึงรู้สึกคุ้นๆ หรือเป็นเพราะว่าเขามีนามสกุลหลิง?
‘พรึบ’ ทันใดนั้นเองก็มีภาพเศษเล็กเศษน้อยปรากฏขึ้นในห้วงจิตใจสองภาพ
“ผมอยากสืบทอดตำแหน่งของพ่อผม ผมอยากกลายเป็นผู้คุ้มกันที่คุณชายหลานไว้ใจมากที่สุด” หลิงอี้ที่มีอายุห้าขวบเอ่ยด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยว
“คุณอาอวี่ ผมขอฝากคุณชายหลานให้คุณก่อน รอผมแข็งแกร่งขึ้นแล้ว ผมจะกลับมารับตำแหน่งของคุณ” หลิงอี้โค้งตัวบอกลาหลิงหลานอย่างเคารพนอบน้อม ถึงค่อยออกจากตระกูลหลิงไป…
เมื่อภาพหายไป หลิงหลานก็ได้ยินเสียงภาคภูมิใจของเสี่ยวซื่อว่า “ลูกพี่เป็นหลิงอี้คนนี้แหละ”
หลิงหลานยิ้มละไม เสี่ยวซื่อซุกซนจริงๆ เธอมองไปยังเด็กหนุ่มเคร่งขรึมเย็นชาในภาพอีกครั้งแล้วก็ลอบถอนหายใจ ไม่นึกเลยว่า เด็กเมื่อตอนนั้นจะเติบโตถึงขั้นนี้แล้ว มิน่าล่ะหลิงห หัวพ่อของเขาถึงได้ทรยศตระกูลหลิงโดยไม่เสียดายเพื่ออนาคตของลูก
“คนนามสกุลหลิงเป็นปีศาจอัจฉริยะกันหมดเลยหรือไง?” อู่จย่งพึมพำพลางมองไปที่หลิงหลาน ก่อนจะพบว่าหลิงหลานกำลังตรึกตรองอะไรบางอย่างอยู่ เขาก็ฉุกใจขึ้น
