กฝนกับพวกฉีหลงเป็นเรื่องดีแน่นอนนะ? แต่เขาจะไปกล้าเซย์โนต่อหน้าเย็นชาของหลิงหลานได้ยังไง? อู่จย่งได้แต่พยักหน้าอย่าง งทุกข์ระทมบ่งบอกว่ารู้แล้ว โชคดีไม่ได้มีแค่เขาเท่านั้นที่ทนทุกข์ ยังมีหลี่อิงเจี๋ยอยู่เป็นเพื่อนด้วย อู่จย่งรู้สึกสบายใจขึ้นมาก
หลิงหลานที่เดินออกจากห้องทำงานของอู่จย่งแล้ว เวลานี้กำลังหารือกับเสี่ยวซื่อ “เสี่ยวซื่อ นายว่า หลิงอี้คนนี้ไว้ใจได้หรือเปล่า”
“ตอนนี้ยังไม่มีปัญหา” เสี่ยวซื่อตอบ “ความจริงแล้วตั้งแต่ที่หลิงอี้ออกจากตระกูลหลิง ฉันก็คอยเฝ้าจับตามองเขามาตลอด”
หลิงหลานตะลึงงัน “นายจับตามองเขาทำไม?”
“ดูว่าพวกคนที่อยากทำร้ายเธอยังไปหาเขาอีกหรือเปล่า ฉันอยากค้นหาเบาะแสเล็กๆ น้อยจากตัวเขาน่ะ” เสี่ยวซื่อเอ่ยด้วยความเสียใจ “น่าเสียดายที่ไม่มีเลย อาจเป็นเพราะคนของเธอซ ซ่อนตัวจากพวกเขาได้ดีเกินไป พวกเขาเลยหาไม่เจอ”
“บางทีพวกเขาอาจรู้สึกว่าเด็กอายุน้อยขนาดนี้ไม่มีค่าพอให้ใช้ประโยชน์ก็ได้นะ” หลิงหลานไม่เชื่อว่าถ้าฝ่ายตรงข้ามอยากหาแล้วจะหาไม่เจอจริงๆ พวกเขาอาจคิดว่า เด็กอายุห้าขวบท ที่ถูกส่งไปไกลๆ จะทำอะไรได้? ติดสินบนไปก็ไม่มีประโยชน์ใดๆ เลย
“อื้อ ลูกพี่ เธอพูดมาก็ถ
