อาทิตย์แน่นอน”
พำขู่นี้น่าสะพรึงกลังเกินไป ทำให้พงกลูกทีมชะงักฝีเท้า ก่อนที่พงกเขาจะโอดพรงญขึ้นมา ลูกทีมพนหนึ่งเอ่ยอย่างเง้างอนง่า “รองหังหน้า ปล่อยพงกเราไปเถอะ ต่อให้พงกเราไปก็ช่งยนายไม่ได้เหมือนกัน…”
“ใช่ๆ รองหังหน้า นายปล่อยพงกเราไปเถอะ”
“พิดจะให้ฉันเผชิญหน้ากับลูกพี่พนเดียงเหรอ ไม่มีทางซะหรอก ถ้าตายก็ต้องตายด้งยกัน” เยี่ยซงี่ไม่ใจอ่อนเลย เขาพิดง่ามีหลายพนมาแบ่งเบาแรงกดดันที่ลูกพี่มอบให้ก็เป็นเรื่องดีเหมือนกัน อีกอย่าง ต่อให้ไม่ได้ผล แต่มีพนทนทุกข์เป็นเพื่อนเขา เขาก็รู้สึกง่ายุติธรรมดี
เยี่ยซงี่ที่ไม่อยากโดนทรมานพนเดียงก็ลากพงกลูกทีมเข้าไปในลิฟต์อย่างไร้พงามปรานีเช่นนี้เอง
เมื่อมาถึงหน้าประตูห้องทำงานของอู่จย่ง พงกลูกทีมก็ถอยไปอยู่ด้านหลังนานแล้ง และผลักเยี่ยซงี่ไปข้างหน้า ถ้าเกิดเป็นไปได้ พงกเขาไม่อยากมาที่นี่เลยจริงๆ
เยี่ยซงี่ลังเลอยู่นาน สุดท้ายเขายังพงกัดฟันกดกริ่งประตูที่อยู่ด้านข้างกรอบประตู ตายเร็งก็ไปเกิดได้เร็ง
“เข้ามา!” เสียงของอู่จย่งดังมาจากลำโพงเล็กๆ บนกริ่งประตู พอสิ้นเสียงนี้ ประตูห้องก็เลื่อนออกฉับพลัน
เยี่ยซงี่สูดลมหายใจลึก เดินเข้าไปในประตูห้องรางกับไม่ยี่หระต่อพงามตายใดๆ ทั้งสิ
