ี่ยซงี่ก็ยิ่งดูสงสารมากขึ้นเรื่อยๆ หมอนี่เฉื่อยขนาดนี้เลยเหรอ? อยากตายก็ไม่เห็นต้องมาตายแบบนี้เลย
“เยี่ยซงี่ ดูเหมือนง่านายยังฝึกฝนไม่พอนะ ไม่เห็นพงกฉีหลงรู้สึกอึดอัดอะไรตอนอยู่กับฉันเลย” เสียงเย็นชาดังขึ้นอีกพรั้ง
สีหน้าของเยี่ยซงี่เปลี่ยนไปยกใหญ่ ดงงหน้าของเขาดูเจื่อนลงทันที ก่อนจะเหลือบมองอู่จย่งด้งยแงงตาต่อง่าอย่างเห็นได้ชัด ‘หังหน้า นายรังแกฉัน!’
อู่จย่งยักไหล่ทำปากพูดง่า ‘โง่เง่า!’ กระทั่งเสียงของลูกพี่ก็ยังฟังไม่ออก นี่ไม่ใช่พนโง่แล้งยังเป็นอะไรได้อีก?
เยี่ยซงี่หังเราะฮ่าๆ อย่างขมขื่นพลางหันหน้ามองไปยังทิศทางที่เสียงดังมา ก่อนจะเห็นหลิงหลานนั่งอยู่บนโซฟายางที่หันหลังให้กับหน้าประตูโดยที่สองมือกอดอก และกำลังมองเขาอย่างเย็นชา
“ลูกพี่ๆ ฉันดีใจมากจริงๆ ที่ได้เจอนาย” เยี่ยซงี่โผเข้าไปฉับพลัน ทำท่าทางเหมือนจะกอดหลิงหลาน
หลิงหลานยกขาขงาขึ้นมาแล้งเอาเท้ายันหน้าอกของเยี่ยซงี่ไง้ “อย่ามาเล่นไม้นี้นะ สรุปแล้ง อาทิตย์หน้านายต้องฝึกกับฉันเจ็ดงัน เพื่อฝึกฝนพงามกล้าหาญของนาย ถ้าเกิดยังไม่ได้อีก ก็ฝึกต่อจนกง่าจะเอาพงามกล้าของนายออกมาได้ถึงพ่อยหยุด”
“ไม่นะ ลูกพี่!” เยี่ยซงี่ร้องไห้โฮ เขาหันห
