เย็นชาเหมือนอย่างในตอนแรกอีกครั้ง เขามองพวกเพื่อนๆ ข้างกายที่เติบโตมาด้วยกันตลอดแวบหนึ่ง ความกล้าและความมั่นใจครอบคลุม มจิตใจในพริบตา จากนั้นเขาก็ตะโกนเสียงดังว่า “ไป พวกเราไปลงทะเบียนกัน”
หลิงอี้เป็นคนแรกที่ก้าวยาวๆ เดินไปยังป้ายรถประจำทางโฮเวอร์คาร์ที่อยู่ใกล้พวกเขามากที่สุด พวกอี้เทียนเกอมองหน้ากันเองด้วยใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม หลิงอี้ที่เต ต็มไปด้วยความฮึกเหิมแบบนี้ถึงจะเป็นหัวหน้าทีมของพวกเขา พวกอี้เทียนเกอเดินตามไปอย่างอารมณ์ดีสุดขีด
คุณชายหลาน ผม…หลิงอี้มาแล้ว!
ศูนย์บัญชาการกลุ่มหุ่นรบหลิงเทียนซึ่งเป็นกลุ่มอำนาจอันดับหนึ่ง เยี่ยซวี่พาสมาชิกทีมหลายคนเดินเข้ามาในห้องโถง เมื่อเยี่ยซวี่ย่างเท้าเข้ามา และเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็รู้ สึกว่าห้องโถงวันนี้แตกต่างจากปกติอยู่บ้าง ยังไม่ทันที่เขาจะใคร่ครวญอย่างลึกซึ้ง ก็ได้ยินเสียงคนจากด้านหลังตะโกนว่า “รุ่นพี่เยี่ย รอเดี๋ยวก่อน”
เยี่ยซวี่หันหน้ามองไป เป็นรุ่นน้องปีสองคนหนึ่งที่อยู่ตรงจุดต้อนรับของห้องโถง อีกฝ่ายรีบเดินมาหาเขาด้วยใบหน้าเซอร์ไพรส์
“มีธุระอะไรเหรอ?” เยี่ยซวี่ถามด้วยความสงสัยใคร่รู้
รุ่นน้องปีสองเอ่ยด้วยความเกรงอกเกรงใจว่า
