“ฮั่วเจิ้นอวี่ ลูกพี่ของนายสัญญากับฉันไว้แล้วว่า สามปีให้หลังค่อยชำระความแค้นนี้ในกองทัพที่ยี่สิบสาม” หลิงหลานบอกสัญญาระหว่างเธอกับฮั่วเจิ้นอวี่ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
เนี่ยเฟิงหมิงพยักหน้ากล่าวว่า “ความคิดของลูกพี่ก็คือความคิดของฉัน สามปีให้หลัง ฉันจะรอนายในกองทัพที่ยี่สิบสาม” เนี่ยเฟิงหมิงมองหลิงหลานอย่างลุ่มลึกอีกครั้ง และกล่าวต่อว่า “แต่ฉันยังอยากพูดขอบคุณสักครั้ง”
หลิงหลานงงงัน เธอลงมือโหดเหี้ยมจนทำให้เขาเสียช่วงเวลาที่ล้ำค่าไปหนึ่งปี แล้วทำไมเนี่ยเฟิงหมิงถึงยังอยากขอบคุณเธออีกล่ะ?
“ถ้าเกิดไม่ใช่เพราะนาย ลูกพี่ฮั่วคงไม่เปลี่ยนใจในเวลาจวนตัวแล้วสมัครสอบเข้ากองทัพที่ยี่สิบสามหรอก หน่วยรบของพวกเราอาจจะแตกแยกกันตรงนี้ก็ได้ แต่ว่าตอนนี้หน่วยรบของพวกฉันสอบเข้ากองทัพที่ยี่สิบสามกันหมดเลย การที่ฉันสามารถต่อสู้ด้วยกันกับพวกพี่น้องต่อไปได้ ฉันต้องซาบซึ้งใจที่นายลงมือโหดเหี้ยมเมื่อตอนนั้น เพราะงั้น ขอบใจนะ!” เนี่ยเฟิงหมิงเอ่ยอย่างจริงจัง พอกล่าวคำพูดประโยคนี้จบก็เดินผ่านหลิงหลานไปโดยไม่หันหน้ากลับมา แล้วขึ้นไปบนยานรบของกองทัพที่ยี่สิบสาม
คำพูดของเนี่ยเฟิงหมิงทำให้หัวใจหลิงหลานสั่นสะท้านไม่หยุด พูด
