ตามตรง เรื่องที่เนี่ยเฟิงหมิงทำเมื่อปีก่อนทำให้หลิงหลานนึกดูถูกอยู่ในใจ คิดว่าหมอนี่ใช้ไม่ได้เกินไปแล้ว ตอนนี้ดูเหมือนเธอคิดตื้นไปแล้ว
ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ ทุกคนล้วนมีความชอบและความลำเอียงของตัวเอง ต่อให้ลงมือโหดเหี้ยมใส่คนที่ตัวเองรังเกียจ ก็ไม่คิดว่าตัวเองผิด แต่กับคนที่ตัวเองรัก ไม่ว่าจะต้องจ่ายค่าตอบแทนอย่างไรก็คิดว่าถูก… ในเมื่อเป็นแบบนี้ เธอมีคุณสมบัติอะไรไปตัดสินว่าอีกฝ่ายผิดหรือถูกอีกล่ะ?
เธอสูดลมหายใจลึกเฮือกหนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นมองไปบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวอันไร้ที่สิ้นสุดเหนือท่าอวกาศ ในใจรู้สึกว่างเปล่า ราวกับว่าหมอกชั้นบางๆ ที่ปกคลุมในใจเธอมาตลอดนั้นได้หายไปแล้ว มุมปากของเธอเผยรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะยกมือขวาขึ้นมากดที่หน้าอกของตัวเองเบาๆ รู้สึกได้ถึงจังหวะการเต้นอย่างรุนแรงของหัวใจ
‘เกิดเป็นคนทำการใดๆ ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าถูกหรือผิด มีเพียงคุ้มค่าหรือไม่คุ้มค่าเท่านั้น! เพราะฉะนั้น ต่อไปฉันจะทำตามหัวใจตัวเอง หัวใจคิดจะทำอย่างไร ฉันก็จะทำอย่างนั้น’
“นี่คือวิถีอะไร?” ทันใดนั้นก็มีเสียงเย็นชาของอาจารย์หมายเลขหนึ่งดังขึ้นในห้วงสติ
“เป็นวิถีที่ฉันอยากเดินไปเอง และก็เป็นวิถีครอบงำ
