งก็เห็นด้วยกับคำพูดของฉันใช่มั้ย?” เถาเสี่ยวเถาเห็นหรงจื้อรั่วหัวเราะออกมา ก็รีบกระโดดไปถามที่ข้างกายเขาราวกับหนูแฮมสเตอร์ก็ไม่ปาน
หรงจื้อรั่วเห็นตัวเองโดนพัวพันก็กุมขมับพลางยิ้มขื่นอย่างจนปัญญาทันที นึกเสียใจภายหลังว่าทำไมต้องหัวเราะออกมาด้วย เถาเสี่ยวเถาเจ้าหมอนี่ พอโดนพัวพันแล้วก็จะสลัดไม่พ้นตัว นอกจากนี้เขา—ก็เป็นคนพูดมากจริงๆ
“เฮ้ นายรีบตอบฉันสิ หรงจื้อรั่ว จื้อรั่วๆๆ” เถาเสี่ยวเถาเริ่มร่ายขึ้นมา
“เสี่ยวเถา นายเลิกกวนจื้อรั่วได้แล้ว” เด็กหนุ่มหน้าตางดงามคนหนึ่งที่อยู่ข้างกายหรงจื้อรั่วเผยสีหน้าปวดใจนิดหน่อย ก่อนจะรีบเอ่ยห้ามปราม “ไม่งั้น หัวหน้าทีมจะโมโหแล้วนะ”
“ฮัวฉิงซิน ถ้าเกิดเป็นตุ๊ดอย่างนาย ฉันไม่เชื่อหรอกนะ” เถาเสี่ยวเถาไม่กลัวการข่มขู่ของฮัวฉิงซินเลย
“เงียบซะ!” เด็กหนุ่มเย็นชาที่กำลังใช้สมองขบคิดถูกเรียกสติจากเสียงของเถาเสี่ยวเถา เขาเหลือบมองเถาเสี่ยวเถาด้วยความไม่พอใจ แล้วเอ่ยห้ามปรามด้วยคำพูดเย็นชา
เถาเสี่ยวเถาตัวแข็งทื่อโดยพลัน ก่อนจะทำหน้างอง้ำทันที ทำให้ฮัวฉิงซินปิดปากลอบหัวเราะขึ้นมา เถาเสี่ยวเถาถลึงตามองอีกฝ่ายอย่างขุ่นเคืองแวบหนึ่ง ถึงค่อยตอบกลับด้วยใบหน้าระทม “รู้แล้ว หัวหน้า!” แวว
