ตาของหัวหน้าทีมเย็นชามาก จนเถาเสี่ยวเถากลัว
มีเด็กหนุ่มที่ใบหน้ายิ้มละไมคนหนึ่งยืนอยู่ข้างกายเด็กหนุ่มที่เย็นชา เขาเหลือบมองเถาเสี่ยวเถาที่กำลังขอร้องเขา ในใจก็รู้สึกขบขัน และทนเห็นท่าทางน่าสงสารของอีกฝ่ายไม่ได้ ดังนั้นเลยเอ่ยปากพูดว่า “หลิงอี้ เสี่ยวเถาแค่ตื่นเต้นมากเกินไป ครั้งนี้นายก็ปล่อยเขาไปเถอะ”
หลิงอี้ถลึงตาใส่เถาเสี่ยวเถาอย่างโหดๆ แวบหนึ่งถึงค่อยเอ่ยว่า “เทียนเกอ โรงเรียนทหารชายที่หนึ่งไม่ใช่สถาบันลูกเสือที่พวกเราอยู่นะ มันเป็นสถานที่รวบรวมอัจฉริยะทั่วทั้งหสหพันธรัฐ ยอดฝีมือด้านในมีเยอะเหมือนกับเมฆ นิสัยพูดเจ๊าะแจ๊ะของเสี่ยวเถาก่อปัญหาได้ง่ายมาก เขาต้องเก็บอารมณ์หน่อยเพื่อประโยชน์ของตัวเขาเอง”
คนที่โดนเรียกว่าเทียนเกอ มีนามสกุลว่า ‘อี้’ เป็นเสนาธิการของกลุ่มพวกเขา พอได้ยินหลิงอี้พูดแบบนี้ อี้เทียนเกอรู้สึกว่าถูกต้องมาก ดังนั้นเลยกล่าวว่า “หลิงอี้ นายพูดถูก เสี่ยวเถา ปิดปากนายให้สนิทเดี๋ยวนี้เลย ถ้าเกิดพูดอีกสักประโยค ฉันจะให้หัวหน้าฝึกนายหนักๆ เลย”
เถาเสี่ยวเถาได้ยินคำกล่าว ตัวสั่นเทาโดยพลัน การควบคุมของหัวหน้าน่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว เขาไม่อยากลองชิมหรอกนะ เขาเลยพยักหน้าทันทีเพื่อ
