นการประเมินปีนี้สักพัก แล้วก็คิดออกว่า “หลี่หลานเฟิง หลี่ซื่ออวี่ จ้าวจวิ้น สามคนนี้ใช่มั้ย”
“ใช่แล้ว รุ่นพี่เนี่ย” หลิงหลานมองชุดเครื่องแบบบนตัวเขาแวบหนึ่ง ซึ่งมีตรากองทัพที่ยี่สิบสาม “ยินดีด้วยรุ่นพี่เนี่ยที่สอบผ่านเข้ากองทัพที่ยี่สิบสามได้อย่างราบรื่นเหมือนกัน ”
เนี่ยเฟิงหมิงมองหลิงหลานอย่างเงียบงันแวบหนึ่ง ทันใดนั้นก็พูดว่า “หลิงหลาน หนึ่งปีก่อน ฉันเกลียดนายมาก บนสนามประลอง นายลงมือโหดเหี้ยมจนทำให้ฉันได้รับบาดเจ็บสาหัส พลาดการ รสอบในปีนั้น ทำให้ฉันเสียเวลาไปเปล่าๆ หนึ่งปี ถึงต้องมาเข้ากองทัพที่ยี่สิบสามปีนี้”
หลิงหลานพยักหน้ากล่าวว่า “ฉันรู้ แต่ฉันไม่เสียใจหรอกนะ ถ้าเกิดขึ้นอีกครั้ง ฉันก็ยังทำแบบนี้อยู่ดี” คนที่คิดจะทำร้ายพี่น้องของเธอ เธอไม่มีทางปล่อยมันไป การเอาคืนด้วยท่า เดียวกันก็เป็นการแก้แค้นที่เบาที่สุดของเธอแล้ว”
“ฉันรู้ นายไม่ผิด หลังจากที่ฉันสงบจิตใจมาหนึ่งปี ฉันก็ใจเย็นลงแล้ว รู้ว่าฉันหาเรื่องเอง” เนี่ยเฟิงหมิงเอ่ยเยาะตัวเอง “ถึงฉันจะรู้ว่าเป็นความผิดของฉัน แต่ความแค้นนี้ ฉัน นยังต้องเอาคืน ไม่งั้นหัวใจของฉันคงปล่อยวางไม่ได้”
เนี่ยเฟิงหมิงตบหัวใจตัวเองเบาๆ หลังจากที่นอนมาเ
