ินออกมาจากความสับสน ช่วยฉันหาเส้นทางที่ถูกต้อง!’ หลี่ซื่ออวี๋อดกะพริบตาไม่ได้ น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาอย่างเงียบเชียบ
‘ขอบคุณที่นายมอบมิตรภาพที่ฉันเฝ้าคอยมานาน ขอบคุณที่นายทำให้ฉันมีโอกาสเปลี่ยนแปลงโชคชะตา! ขอบคุณนะ!’ แววตาของหลี่ซื่ออวี๋ฉายความเด็ดเดี่ยวขึ้นมาแวบหนึ่ง ถึงค่อยลดมือลง แ แล้วพูดกับจ้าวจวิ้นและหลี่ซื่ออวี๋ว่า “พวกเราไป!” ทั้งสามคนหมุนกายเดินเข้าไปในยานรบ หายไปจากหน้าทางขึ้นยาน
เมื่อเห็นเงาหลังของพวกหลี่หลานเฟิงสามคนหายไปแล้ว หลิงหลานก็เตรียมตัวพาพวกฉีหลงจากไป ขณะที่เธอกำลังจะหมุนกายก็เห็นคนที่คุ้นเคยเดินมาทางนี้
คนผู้นั้นเห็นหลิงหลาน แววตาก็ไหววูบทันที ก่อนจะชะงักเท้า
“นายมาส่งเหรอ?” หลิงหลานยังคงเป็นนักเรียนปีสอง ตอนนี้ยังไม่ถึงตาเขาไปกองทัพที่ยี่สิบสาม
หลิงหลานเลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ “รุ่นพี่เนี่ย ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”
“ไม่เจอกันนานเลย นายมาส่งคนของกลุ่มหุ่นรบนายสินะ? ไม่งั้นนายไม่มีทางโผล่มาที่นี่หรอก” เนี่ยเฟิงหมิงกวาดตามองรอบๆ อย่างเรียบนิ่ง กลุ่มหุ่นรบหลิงเทียนแทบจะมากันทั้งหมด คน นที่ส่งไม่ใช่คนของกลุ่มหุ่นรบแล้วจะเป็นใคร เขาส่ายหน้าครุ่นคิดรายชื่อที่ผ่า
