เฟิงไม่เพียงไม่ห้ามปราม เขายังจะว วางแผนการให้อีกฝ่ายด้วย…
พอเห็นทั้งสามคนไม่มีความโศกเศร้าที่ต้องแยกจากกันเหมือนในตอนแรกอีกต่อไปแล้วเพราะคำพูดของเธอ หลิงหลานก็ใจอ่อน ช่างมันละกัน ขอเพียงพวกเขาไม่โดนรังแกก็พอ ส่วนเรื่องรังแกค คนอื่นในกองทัพที่ยี่สิบสามอย่างไร หลิงหลานก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว เรื่องเดียวที่เธอทำได้ก็คือ ตอนที่พวกเขาก่อเรื่องขึ้นมาจริงๆ แล้วไม่สามารถเก็บกวาดได้ เธอก็แจ้งพ่อของเธอให้ ลงมือช่วยพวกเขาจัดการได้ทันเวลา
ถึงแม้คิดแบบนี้ แต่ในใจหลิงหลานยังคงไม่สบอารมณ์นิดหน่อย เธอชี้ไปที่ยานรบแล้วพูดไล่ว่า “พวกนายไปกันได้แล้ว” ถ้าขืนอยู่ต่อไป เธอจะต้องคันไม้คันมือจนอัดพวกเขาสักยกแน่นอน แ แม่งเอ๊ย ที่เธอหามาคือลูกทีมอะไรกันเนี่ ไม่มีคนที่ทำให้เธอหมดห่วงเลยสักคน
พวกหลี่หลานเฟิงสามคนได้ยินคำกล่าวก็ทำหน้าจริงจัง รู้ว่าเวลาจากไปมาถึงแล้ว พวกเขาสามคนสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นมาวันทยหัตถ์ให้หลิงหลานพร้อมกัน “หัวหน้า ขอบคุณนะ!”
‘ขอบคุณที่นายทำให้ฉันเข้าใจความหมายของเพื่อน! ฉันไม่ใช่หมาป่าเดียวดายอีกต่อไปแล้ว!’ เวลานี้ขอบตาของจ้าวจวิ้นก็แดงก่ำขึ้นมาแล้วเหมือนกัน
‘ขอบคุณที่นายทำให้ฉันเด
