นปวดขมับสองข้าง เธอรีบมองไปยังหลี่หลานเฟิง แล้วเอ่ยเสริมว่า “ห้ามรังแกคนด้วย”
ใช่แล้ว คนที่เธอควรจะเป็นห่วงคือทหารของกองทัพที่ยี่สิบสามสิ ไม่ใช่สามคนตรงหน้านี้ หลี่หลานเฟิงมีแผนการอยู่เต็มท้อง หลี่ซื่ออวี๋ก็เป็นนักเรียนดีเด่นของภาควิชาแพทย์ทหารที ล้ำค่า จ้าวจวิ้นก็เป็นคนหน้าเนื้อใจเสือ นี่บ่งบอกว่าพวกเขาไม่ทางโดนคนอื่นรังแก เมื่อกี้เธอเป็นห่วงไม่เข้าเรื่องจริงๆ ทำเอาเธอเวียนหัวแล้ว
หลี่หลานเฟิงข่มกลั้นรอยยิ้มตรงมุมปากไว้ นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นกระต่ายทำท่าทางปวดหัวและหงุดหงิดที่คิดผิดพลาด นี่ทำให้ความรู้สึกของเขาที่เดิมทีอาลัยอาวรณ์ไม่สบายใจพลันอ่อน ลงไปมาก เขายิ้มพลางพยักหน้าเอ่ยปลอบใจว่า “เข้าใจแล้ว ฉันจะดูแลจ้าวจวิ้นให้ดีๆ”
“พรืด!” คำตอบของหลี่หลานเฟิงทำให้หลี่ซื่ออวี๋หลุดหัวเราะขึ้นมา ดูแลจ้าวจวิ้น? ควรเป็นสมรู้ร่วมคิดกับจ้าวจวิ้นไม่ใช่หรือไง
จ้าวจวิ้นมองไปทางหลี่หลานเฟิงด้วยใบหน้าเฉยเมย ก่อนจะแลกเปลี่ยนสายตาที่มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่เข้าใจ
ทันใดนั้นหลิงหลานก็ตระหนักได้ว่า ให้หลี่หลานเฟิงคอยดูจ้าวจวิ้นเป็นเรื่องที่ผิดพลาดแน่นอน เธอแน่ใจได้เลยว่า จ้าวจวิ้นก่อเรื่อง หลี่หลาน
