หลาน อย่าลืมนะครับว่า กองทัพที่ยี่สิบสามคือกองทัพของน นายพลหลิงเซียวคุณพ่อของคุณ”
“ไม่กลัวว่าผมจะบอกข้อมูลเท็จให้คุณเพราะความเห็นแก่ตัวหรือไงครับ” หลิงหลานเลิกคิ้วถาม
“ถ้าคุณชายหลานเป็นคนแบบนี้ งั้นเขาก็ไม่ใช่คุณชายหลานของพวกเราแล้ว” เหอซวี่หยางตอบอย่างคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
“ในเมื่อคุณพูดแบบนี้ ผมก็โกหกไม่ได้แล้วจริงๆ เพื่อไม่ให้ผิดต่อความเชื่อใจของเสนาธิการเหอ” หลิงหลานเอ่ยอย่างจริงจัง “ให้เวลาเขาหน่อย การเลื่อนขั้นเป็นระดับราชันไม่ใช่ว ว่าเป็นไปไม่ได้!” แววตาของเหอซวี่หยางเปล่งประกาย แต่นี่ยังไม่มากพอ จากนั้นหลิงหลานก็กล่าวต่ออย่างที่คิดไว้จริงๆ “แล้วก็เขาสามารถกลายเป็นเสนาธิการที่ยอดเยี่ยมได้ด้วย”
พอได้ฟังคำตอบของหลิงหลาน เหอซวี่หยางก็วางสายหลิงหลานด้วยความพึงพอใจ หลิงหลานมองหน้าจอที่จู่ๆ ก็มืดสนิทอย่างพูดไม่ออกมากๆ เหอซวี่หยางคนนี้ทำเกินไปแล้วนะ พอได้ของที่ต ตัวเองต้องการก็เลือดเย็นขนาดนี้เลย? กระทั่งคำว่าขอบคุณก็ไม่ยอมพูดออกมา?
เหอซวี่หยางไม่รู้ว่าหลิงหลานวิพากษ์วิจารณ์เขาในใจ เขาเดินกลับไปที่หน้าโต๊ะทำงานของตัวเอง แล้วหยิบรายงานฉบับนั้นขึ้นมา หลังจากไตร่ตรองสักพัก เขาก็
