เขาเห็นหลิงหลานยืนอยู่แถวด้านในสุด ในใจก็รู้สึกอาลัยอาวรณ์มาก ทุกครั้งที่ได้ใช้เวลาร่วมกับลูกสาวของเขา เขารู้สึกเหมือนเวลาไม่เพียงพอ เขาหวังให้ลูกสาวอยู่ข้างกายตัวเองจริงๆ และได้เห็นหน้ากันทุกวัน
หลิงเซียวยิ่งคิดก็ยิ่งนึกเสียใจภายหลัง ถ้าเกิดตอนนั้นเขากลับบ้านทำความเข้าใจสถานการณ์ก่อน บางทีเขาก็คงไม่ทำเรื่องโง่เง่าแบบนั้นออกมา น่าเสียดายที่เรื่องราวไปถึงขั้นนี้แล้วเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ หลิงเซียวนึกเสียใจอีกแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์
“วันทยหัตถ์!” ทันใดนั้นเสียงเย็นชากระจ่างใสหนึ่งก็ดังขึ้นในท่าอวกาศ เสียงนี้ทะลุผ่านเสียงโห่ร้องฮือฮาตรงท่าอวกาศ แล้วตรงเข้ามาในหูของหลิงเซียว
จากนั้นก็เห็นหลิงหลานพาพวกเพื่อนๆ ของเธอวันทยหัตถ์ให้เขาอย่างสง่างามองอาจ ราวกับบอกหลิงเซียวว่า เธอเพลิดเพลินกับชีวิตแบบนี้ หลิงเซียวไม่ต้องเป็นห่วง
การกระทำของหลิงหลานทำให้นักเรียนทหารคนอื่นๆ ตรงท่าอวกาศเลียนแบบตาม ท่ามกลางเสียงวันทยหัตถ์ไม่หยุดนั้น นักเรียนทหารทั้งหมดวันทยหัตถ์ให้หลิงเซียว ใช้หัวใจที่เคารพนับถือมากที่สุดส่งเสาหลักของสหพันธรัฐและเป็นไอดอลของตัวเองจากไป
ท่าอวกาศเปลี่ยนจากเสียงดังเจี๊ยวจ๊าวมาเป็นความเงียบกริบ
