การแสดงความเคารพนับถือจากใจของพวกนักเรียนทหารทำให้หลิงเซียวรู้สึกตื่นเต้น เขาวันทยหัตถ์คืนให้ทุกคนในท่าอวกาศอย่างจริงจัง
“พ่อคะ ขอให้เดินทางปลอดภัยนะ!” หลิงหลานใช้รูปปากกล่าวคำพูดประโยคนี้ออกมา หลิงเซียวแทบจะน้ำตาคลอ ในที่สุดลูกสาวของเขาก็เรียกเขาว่าพ่อแล้ว
หลิงเซียวสูดลมหายใจลึก ข่มกลั้นความตื่นเต้นในใจจากนั้นถึงลดมือที่ทำความเคารพลง เขาหันกายฉับพลันก่อนจะพาหลานลั่วเฟิ่งเดินเข้าไปในยานรบอย่างเฉียบขาด เขาจำเป็นต้องหันตัวไป เพราะเขากลัวว่าหากอยู่ตรงนั้นต่อไป น้ำตาของเขาคงจะไหลลงมา
“หลานเอ๋อร์ อดทนอีกสองปีนะ สองปีให้หลัง ลูกก็เป็นอิสระอย่างสิ้นเชิงแล้ว” หลิงเซียวคิดแบบนี้ หลิงเซียววางแผนเอาไว้สมบูรณ์แบบมาก เพียงแต่เขาไม่รู้ว่า บางครั้งแผนการก็สู้การเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วไม่ได้ เมื่อหลิงหลานเข้าสู่กองทัพที่ยี่สิบสามจริงๆ เขาคิดจะซ่อนเธอไว้ มันก็เป็นไปไม่ได้แล้ว
—————————–
