ว” ใ ในที่สุดโรงเรียนทหารชายที่หนึ่งอันสูงส่งก็ถูกโรงเรียนทหารระดับต่ำอย่างพวกเขาร่วมมือกันขับไล่ออกจากสนามไปแล้ว
ถึงแม้ข้างกายยังมีหานจี้จวินอยู่ แต่เขาคิดว่าอีกฝ่ายออกจากสนามไปแล้ว คุกคามเขาไม่ได้แล้ว เขาที่ไม่ได้ป้องกันพลันรู้สึกได้ว่ามีลำแสงสีเงินสายหนึ่งส่องวาบขึ้น เขาหันหน้ าไปอย่างตะลึงงัน แล้วเอ่ยอย่างยากลำบากว่า “นะ…นาย…ฝ่าฝืนกฎ!”
พอกล่าวประโยคนี้จบ เขาก็หมดสติไป ที่แท้เขาโดนหานจี้จวินซัดเข็มฉีดยาสลบใส่จนหมดสติไปนี่เอง
“ฉันก็หวังว่าตัวเองจะฝ่าฝืนกฎเหมือนกัน แต่น่าเสียดายที่อุปกรณ์สื่อสารของฉันไม่ได้ส่งข้อความว่าโรงเรียนทหารชายที่หนึ่งของพวกเราถูกไล่ออกจากสนาม” หานจี้จวินเดินมาที่ข้างก กายหมอนั่น แล้วเอ่ยเสียงแผ่วเบา เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังเครื่องรับสัญญาณที่แสดงข้อมูลหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ ก่อนจะตรึกตรองทันที
หลายวินาทีต่อมา หานจี้จวินหยิบเครื่องส่งสัญญาณของผู้ควบคุมหุ่นรบระดับพิเศษคนนั้นออกมาจากในเครื่องรับสัญญาณ แล้ววางเครื่องส่งสัญญาณของตัวเองลงไปด้านใน ก่อนจะกดปุ่มที่สว่างไ ไสวอีกครั้ง จากนั้นก็คลุมทับข้อมูลของฝ่ายตรงข้ามใหม่ ไม่นานเครื่องรับสัญญาณก็ขึ้นว่าไปถึงหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์
