บทที่ 237 มนุษย์…ต้องพึ่งตนเองเท่านั้น
สายลมหยอกเย้าแผ่วผ่าน ในวินาทีนั้นเองก็เห็นเงาร่างผู้หนึ่งปรากฏขึ้นเคียงข้างจงหมิงอย่างเป็นธรรมชาติ โดยร่างนั้นหาได้เกิดจากผู้ใด หากแต่รวมตัวขึ้นจากลมปราณฟ้าดินเองโดยแท้
“ท่านพ่อ…”
เมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า จงหมิงก็เผยสีหน้าซับซ้อนออกมา ทว่าไม่ทันจะเอื้อนเอ่ยอันใด ร่างของเขาก็เลือนหายไปจากที่เดิมอย่างฉับพลัน
“อืม?”
ลวี่หยางเห็นเข้าก็ขมวดคิ้วทันที ด้วยตนเองก็ชำนาญวิชาเคลื่อนย้ายเช่นนี้ จึงแลเห็นได้ชัดว่า จงหมิงถูกส่งออกจากแดนมงคล!
ชั่วพริบตาต่อมา จงกวงกลับจ้องเขาด้วยรอยยิ้มอันยากหยั่ง ราวจะเย้ยหยัน พลางเอื้อนเอ่ยเบาๆ ว่า
“อะไรล่ะ…ประหลาดใจหรือ? คิดว่าข้าจะโง่เขลาเหมือนเจ้าเฉินไท่เหอ คิดใช้บุตรหลานเป็นเครื่องผลัดเปลี่ยนภยันตราย? หากแค่ศึกษาเปลือกนอกเช่นนั้น ยังเรียกตนว่าศิษย์สายตรงของนิกายศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างไรกัน?”
“อาจารย์ลุง…ท่านช่างยิ่งใหญ่นัก”
ลวี่หยางแน่นอนย่อมไม่ขัด ขับมือคารวะพร้อมชมเชยไม่กี่คำ แต่ในใจก็หาได้ถือสาหาความ เพราะอีกฝ่ายเพิ่งหลอกลวงตนเมื่อครู่ยังไม่หาย
จงกวงเห็นท่าทีนั้นก็ได้แต่ส่ายหน้าระอา
“จงหมิงมิใช่แผนตลบหลังของข้า หากแต่เป็นไม้ตายของเมี่ยวอินต่างหาก”
“เมี่ยวอินกับเฉินไท่เหอผู้โง่เขลานั้นคล้ายกัน ต่างก็ติดอยู่ระดับกลางของการวางรากฐาน ไม่อาจก้าวสู่ขั้นปลาย อีกทั้งไม่มั่นใจว่าตนจะฝืนต้านอัสนีลงทัณฑ์ได้หรือไม่”
“จึงได้มีบุตรอย่
