บทที่ 238 อุปสรรคแห่งญาณรู้
“เป็นเช่นนี้เองหรือ!”
เมื่อตนเองเตือนตนด้วยปัญญาล้ำฟ้า ลวี่หยางก็พลันตื่นกระจ่างในฉับพลัน ประหนึ่งม่านบางที่คลุมคลั่งในใจมาตลอดถูกฉีกออกในพริบตา
วารีมังกรในร่มเงา…เฉินถู่แต่เดิมคือดินหยาง!
บัดนี้เมื่อย้อนคิดถึงผลมรรค “ตะเกียงดับแสง” ที่จงกวงหมายจะพิสูจน์ ต้องอาศัยฟ้าศักดิ์สิทธิ์และพิภพลี้ลับทั้งสี่ใด? แล้วสิ่งเหล่านั้นมีลักษณะประสานกันอย่างไร?
“ต้นชุนมิโรยรา” คือเจี่ยมู่ เป็นไม้หยาง
“วารีมังกรในร่มเงา” คือเฉินถู่ เป็นดินหยิน
“เกรงกลัวการฟันโค่น” คืออี้มู่ เป็นไม้หยิน
“เตาเพลิงแกร่งกล้า” คือซื่อฮั่ว เป็นไฟหยิน
สามหยิน หนึ่งหยาง เช่นนี้จะเข้ากันได้อย่างไร? ผลมรรคแท้จริงจักต้องสมบูรณ์ไร้รั่วไหล ควรเป็นหยินหยางคู่กันต่างหาก! เส้นทางของจงกวงจึงผิดพลาดมาตั้งแต่รากเดิม!
“กุญแจอยู่ที่เฉินถู่ ในวารีมังกรในร่มเงานั่นแหละ ฟ้าศักดิ์สิทธิ์และพิภพลี้ลับนี้ควรเป็นดินหยาง แต่ถูกบิดเบือนกลายเป็นดินหยิน จึงทำให้เส้นทางของจงกวงแม้ได้รับการนำทางจากตะเกียงดับแสง ก็ไม่อาจสอดคล้องกันได้ กลับกัน ยังถูกผลักไสอีกด้วย!”
ลวี่หยางคิดทะลุทันที
“แถมเจินเหรินบรรพกาล…ก็อาจตกหลุมนี้เช่นกัน! เขาพิสูจน์ผลมรรค ‘ธารน้ำยืนยาว’ ซึ่งก็ต้องใช้พลังเฉินถู่!”
อะไรคือธารน้ำยืนยาว?
คือเมื่อฟ้าศักดิ์สิทธิ์น้ำทั้งเหรินสุ่ยกับกุยสุ่ย รวมกับพิภพลี้ลับเฉินถู่และซื่อฮั่ว จึงจะบรรลุผลได้ ทว่าบัดนี้…เฉินถู่ก
