ลับกลายเป็นหยินไปแล้ว!
ผลมรรคนี้ก็สูญเปล่า!
นอกจากนั้น ยังมีผลมรรคใดอีกที่ต้องพึ่งพาเฉินถู่?
ในชั่วพริบตา มาตรตรวจฟ้าระหว่างคิ้วของลวี่หยางเร่งหมุนรวดเร็ว ดั่งมือของเขาจะถูจนเกิดเปลวเพลิง
“นอกจากนี้…ยังมีอีกสามผลมรรค!”
ทองคำขาวเทียน, ดินในทราย, และไม้มหาไพร!
ทันใดนั้น ภาพจำแต่กาลก่อนก็ผุดขึ้นในใจของลวี่หยาง
จนเกือบตะโกนออกมา:
“ไม้มหาไพร…คัมภีร์พินิจโอสถทองคำ! เจินจวินอ่างเซียวปี้ยื้อผู้นั้น!”
คือเจินจวินแห่ง “นิกายศักดิ์สิทธิ์!”
ฉายา “ความอับอายแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์” ที่ทุกฝ่ายเห็นว่าเป็นบุคคลใจดีในตำนาน แม้ครานั้นลวี่หยางจะรู้สึกแปลกใจ แต่บัดนี้ก็มั่นใจว่ามีเงื่อนงำแน่!
ทว่าความเห็นนี้กลับไม่อาจสั่นคลอนจงกวง เขาเพียงส่ายหน้าเบาๆ
“เจินจวินอ่างเซียวปี้ยื้อ…ได้ตายไปแล้วนานนับหมื่นปี เช่นเดียวกับหงยวิ๋นในคราวหายนะใหญ่ ถูกบรรดาเจินจวินนิกายศักดิ์สิทธิ์ขายทอดเสีย ไม่มีทางฟื้นคืน”
“อย่างไรก็ตาม…ข้าเชื่อว่าเจินจวินทั้งหลายนั่นก็สงสัยเขาอยู่เหมือนกัน”
เพราะแค่คำว่า “นิกายศักดิ์สิทธิ์” ก็มากพอให้คนตั้งข้อกังขาแล้ว จึงเป็นเหตุที่นอกแดนมงคลจึงมีเจินจวินมากมายรอคอย
“พวกเขารอลงมือ…กับข้า”
จงกวงเจินเหรินยืนกอดอก ยิ้มบางพลางกล่าว “รอให้ข้าเดิมพันด้วยชีวิตหนึ่งครา บีบให้ตัวจริงปรากฏ แล้วฉีกหน้ากากมารนั้นให้จงได้!”
ด้านนอกแดนมงคล
“โครม!”
กลิ่นอายของเจินจวินทั้งหลายปั่นป่วนรุนแรง
เฟยเสวี่ยเจินจวินเม
