้มฟันแน่น ดวงเนตรงามประดุจสายน้ำฤดูใบไม้ร่วง กลับฉายสีแดงบ้าคลั่งขึ้นเล็กน้อย
“เห็นแล้ว…เห็นอยู่แท้ๆ แต่กลับคิดไม่ออก คาดไม่ถึง…นับเป็นอุปสรรคแห่งญาณรู้โดยแท้!”
แม้การเปลี่ยนแปลงของเฉินถู่จะลึกลับเพียงใด
แต่เจินจวินที่มีชีวิตยืนยาวนับหมื่นปีย่อมควรรู้ว่าดินเฉินเดิมคือหยาง
ทว่า…กลับไม่มีใครเอะใจเลย!
อุปสรรคแห่งญาณรู้ ที่บดบังแม้แต่วิญญาณผู้บรรลุโอสถทองคำ ไม่ใช่สิ่งที่เจินจวินธรรมดาจะก่อขึ้นได้อีกแล้ว
“ระดับขั้นปลาย…หรืออาจถึงขั้นสมบูรณ์แล้ว?”
“ผู้ใดกล้าเปลี่ยนเฉินถู่ บังห้าผลมรรคแห่งห้าเบญจธาตุ ขืนทำเช่นนี้ คงคิดจะพิสูจน์ขั้นก่อกำเนิด คว้าอำนาจจ้าววิถี?”
“อ่างเซียว?!”
ในบัดดล ไม่เพียงแต่เจินจวินทั่วแผ่นดินเท่านั้น แม้แต่นอกแผ่นดินกลางเองก็มีพลังทะยานฟ้า พลิกฟ้าค้นดินด้วยความตื่นตระหนกและเดือดดาล
ย่อมไม่มีใครอยากเห็นจ้าววิถีคนใหม่ถือกำเนิด!
แดนแผ่นดินกลางทั้งสี่ภาคยังคงคานอำนาจกันอยู่ดีดี หากมีผู้หนึ่งผงาดขึ้นย่อมทำลายสมดุลทั้งปวง
ส่วนฝ่ายนอกฟ้ายิ่งไม่อาจรับได้ สี่สมาคมแห่งมหาสมุทรคุมอำนาจเบ็ดเสร็จ หากมีจ้าววิถีปรากฏซ้ำ ยังยืนหยัดในแผ่นดินกลางไม่ได้ ก็ย่อมมาเหยียบหัวพวกตนแทน ใครจะยอมกันเล่า?
ทั้งหมดตรงตามที่จงกวงคาดการณ์ไว้!
เพราะผลมรรค “ไม้มหาไพร” นั้นสะดุดตาเกินไป
ยิ่งเจ้าของเดิมของ “ตะเกียงดับแสง” อย่างหงยวิ๋นได้สิ้นชีพแล้ว ก็ยากยิ่งจะไม่โยงถึงเจินจวินอ่างเซียว
“เป็นอ่างเซียวจริงๆ
