ัน “หรือว่าฉันก็จะต้องเป็นแบบนี้ ถูกศัตรูเอาชนะแล้วโดนไล่ออกไปจากสนาม?”
เวลานี้เอง ในสมองของเกาจิ้นอวิ๋นปรากฏสายตาเย็นชาของหลิงหลานขึ้นมา ท่ามกลางแววตาที่เย็นยะเยือกนั้นแฝงไปด้วยความเสียใจและผิดหวัง…
เกาจิ้นอวิ๋นหวนนึกถึงความตื่นเต้นตอนที่เขารู้ว่าเขาถูกลูกพี่หลานเลือกชื่อ สมาชิกในหน่วยรบรู้ข่าวนี้ก็จัดงานเลี้ยงส่งฉลองให้เขาเป็นพิเศษ ตอนนั้นเขาเคยพูดกับพวกลูกทีมว่า เขาจะต้องตอบแทนบุญคุณลูกพี่หลานอย่างแน่นอน
เขาจะตอบแทนแบบนี้เหรอ? โง่เง่าจริงๆ! เกาจิ้นอวิ๋นถลึงตาอย่างโกรธเกรี้ยว เจ็บแค้นในความอ่อนแอของตัวเอง เขาไม่มีทางพ่ายแพ้แบบนี้เป็นอันขาด ต่อให้เขาแพ้ก็จะต้องลากศัตรูไปด้วย! ไม่อย่างนั้น เขาจะตอบแทนลูกพี่หลานที่เชื่อใจเขา ยอมให้โอกาสเขาได้อย่างไร? นักรบยอมตายเพื่อคนรู้ใจได้ เขาจะทำให้ลูกพี่หลานขายหน้าไม่ได้เด็ดขาด!
“แม่งเอ๊ย ต่อให้แพ้ก็จะลากศัตรูไปด้วย ระเบิดตัวเองซะ!” เกาจิ้นอวิ๋นคำรามอย่างเดือดดาล มือเร่งเครื่องยนต์ไอพ่นหุ่นรบขึ้นมาฉับพลัน เขาใช้ความเร็วที่เร็วที่สุดในตอนนั้นขับหุ่นรบชนฝ่ายตรงข้ามอย่างอำมหิต
ถึงแม้หุ่นรบลำเลียงจะเทียบกับหุ่นรบต่อสู้ที่แท้จริงๆ ไม่ได้ทุกด้าน แต่มีอยู่เรื่อ
