“ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันยังไม่กดปุ่มไฟ นายยังเหลือเวลาอยู่” หลิงหลานชายตามองจูเก่อจิ่งหมิงอย่างนิ่งเฉย สายตานั้นไม่มีความรู้สึกเลยสักนิดเดียว ราวกับว่าไม่มีตัวตนของเขาอยู่ในสายตาของอีกฝ่ายเลย
ความรู้สึกที่โดนมองข้ามแบบนี้ทำให้จูเก่อจิ่งหมิงสัมผัสได้ถึงความอัปยศอย่างยิ่งยวด ตั้งแต่เขาเกิดมาก็เป็นบุตรรักของสวรรค์ ถูกคนมองว่าสามารถสืบทอดตัวตนของเทพหยั่งรู้รุ่นต่อไปได้ เขาใช้ชีวิตอย่างราบรื่นมาโดยตลอด ได้รับความสำคัญจากครอบครัวและพวกเพื่อนๆ กระทั่งเจี่ยงเส่าอวี่ที่อวดดีก็จำเป็นต้องก้มหัวให้เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา…นี่ทำให้จูเก่อจิ่งหมิงเริ่มถือดีขึ้นมา คิดว่าไม่มีใครในใต้หล้าดูถูกเขาได้
แต่ทั้งหมดนี้ถูกหลิงหลานล้มคว่ำไปจนหมด หลิงหลานไม่ได้ดูถูกเขา หากแต่ไม่สนใจเขาอย่างสิ้นเชิง เทพหยั่งรู้จูเก่อที่คนอื่นเคารพนับถือ เมื่ออยู่ในสายตาของอีกฝ่ายก็ไม่ต่างอะไรจากคนเดินถนนทั่วไป ไม่ว่าเกียรติยศที่ครอบครัวมอบให้เขา หรือว่าความหยิ่งในศักดิ์ศรีของตัวเขาล้วนเจ็บปวดถึงขีดสุด
จูเก่อจิ่งหมิงอดเกลียดเด็กหนุ่มที่มีไอเย็นปกคลุมทั้งร่างตรงหน้าไม่ได้ มีสิทธิ์อะไรมาเมินเขา…มีสิทธิ์อะไรมาเมิน…มีสิทธิ์อะไร…
“มีสิทธิ์สิ นายเป็นน
