“พวกเราต่างรู้ว่า ดูจากความคืบหน้าแบบนี้ ต่อให้หลิงหลานกำจัดโรงเรียนทหารชายที่สองออกไปจากสนามได้สำเร็จในช่วงเวลาวิกฤติที่สุด แต่พวกกองกำลังพันธมิตรของโรงเรียนทหารชายที่ สองยังคงบุกยึดฐานที่มั่นของโรงเรียนทหารชายที่หนึ่ง และกำจัดพวกเขาออกจากสนามได้สำเร็จอยู่ดี” หลิงเซียวบอกความจริงออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา นี่ก็คือสาเหตุที่เขากังวลใจ
เหอซวี่หยางเงียบกริบพูดอะไรไม่ออก การคาดการณ์ของหลิงเซียวเหมือนกับการคาดการณ์ของเขาเช่นกัน เขามอง ไปทางหลินเซียวที่กำลังต่อสู้ในเขต G17 ก่อนจะพูดเสียงเบาว่า “ตอนนี้ได้แ แต่หวังว่ากองกำลังพันธมิตรของคุณชายหลานจะเก่งกาจสักหน่อย”
“พันธมิตร? อาจจะพึ่งพาไม่ได้ ไม่มีใครรู้ว่าอีกฝ่ายจะแทงข้างหลังนายเมื่อไหร่” หลิงเซียวเอ่ยด้วยน้ำเสียงทอดถอนใจ
สีหน้าของเหอซวี่หยางเปลี่ยนไปนิดหน่อย “คุณหมายถึงโรงเรียนทหารสหศึกษาที่หนึ่งอาจจะทรยศได้เหรอครับ”
หลิงเซียวส่ายหน้าเล็กน้อยและกล่าวว่า “ฉันไม่ได้หมายความแบบนี้ ฉันแค่บอกว่า ถ้าพึ่งภูเขา ภูเขาถล่ม พึ่งน้ำ สายน้ำไหล พึ่งคน คนก็วิ่งหนีหาย ไม่สู้พึ่งพาตัวเอง ปลอดภัยและน่ าเชื่อถือมากกว่า!”
เหอซวี่หยางพยักหน้าเงียบๆ คำพูดประโยคนี้สมเหตุสมผล
