ด้านดีกว่าไหม?”
ผู้บัญชาการชั่วคราวของการล้อมดักซุ่มโจมตีคืออู่จย่ง ดังนั้นหานอวี้เลยเสนอความคิดของเขาให้กับอู่จย่ง
“ไม่จำเป็น พวกเราจัดการคนพวกนี้ก่อน” อู่จย่งห้ามไว้ทันที
“แต่ในฐานที่มั่น นอกจากหน่วยพลาธิการกับหน่วยลาดตระเวนแล้ว ก็ไม่มีหน่วยรบทางการอื่นอีก พวกเขาต้านเจี่ยงเส่าอวี่ไม่ไหวหรอก” หานอวี้เอ่ยอย่างร้อนรน ถ้าเกิดฐานที่มั่นโดนเจี่ย ยงเส่าอวี่ตีแตก พวกเขาก็พ่ายแพ้โดยสิ้นเชิงแล้ว
“ไม่เป็นไร ลูกพี่หลานวางแผนจัดการไว้เรียบร้อยแล้ว พวกเราแค่ต้องจัดการปีกพวกนี้ของเจี่ยงเส่าอวี่เท่านั้น” อู่จย่งเอ่ยอย่างใจเย็น
ความสงบนิ่งของอู่จย่งทำให้หานอวี้ใจเย็นลงอย่างรวดเร็ว มู่เส่าอวี่ได้ยินคำพูดนี้ แววตาก็ไหววูบ เขาถามเหมือนกับกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ “ผู้บัญชาการหลิงมีแผนการอะไรบางอย่างใช ช่หรือเปล่า?”
อู่จย่งไม่ตอบ เขาเพียงแต่ชี้ไปยังยี่สิบสองคนที่อยู่ทางด้านหน้าแล้วพูดว่า “ภารกิจของเราคือคนพวกนี้ คราวนี้จะให้พวกเขาหนีรอดจากมือพวกเราอีกไม่ได้เด็ดขาด” เขาบอกความคิดของ งตัวเองให้หานอวี้กับมู่เส่าอวี่ฟัง ทั้งสองคนพยักหน้าซ้ำๆ แล้วก็พาหน่วยรบแล่นไปยังทิศทางที่แต่ละคนเลือกอย่างรวดเร็ว
ก่อนออกเดินทาง หาน
