อวี้ไม่ลืมข่มขู่อู่จย่งว่า “อู่จย่ง ทางที่ดีนายก็ภาวนาว่าอย่าให้ฐานที่มั่นเกิดเรื่องละ ไม่งั้นฉันจะไปคิดบัญชีกับนายแน่นอน”
ถึงแม้อู่จย่งกังวลใจมากเช่นกัน แต่เขาศรัทธาในตัวหลิงหลานมาก เขาเลยเอ่ยอย่างเด็ดเดี่ยวว่า “หัวหน้าทีมหาน นายไม่มีโอกาสนั้นหรอก”
“คำไหนคำนั้น!” หานอวี้ชี้นิ้วใส่อู่จย่ง บ่งบอกว่าเป็นสัญญาระหว่างพวกเขาสองคน หานอวี้คิดว่า หากพวกโดนโรงเรียนทหารชายที่สองเอาชนะจนต้องออกจากสนามจริงๆ เขาคงไม่มีความสา ามารถไปเอาคืนหลิงหลาน แต่ว่ายังเอาคืนใส่ลูกน้องของหลิงหลานได้อยู่
ไม่ง่ายเลยกว่าจะส่งหานอวี้จากไปได้ พอเห็นเงาหลังของอีกฝ่ายหายไป อู่จย่งก็อดลอบส่ายหน้าไม่ได้ ‘หานอวี้คนนี้โกรธแค้นหลิงเทียนของพวกเขามากขนาดไหนกันนะ ถึงได้หาโอกาสแ แก้แค้นตลอดเวลาเลย’
เช่นนี้เอง หานอวี้กับมู่เส่าอวี่เลยพาหน่วยรบสองหน่วยบินตรงจากทางด้านซ้ายและด้านขวาออกไปหลายกิโลเมตรโดยพลัน หลุดออกจากระยะการค้นหาทางเรดาร์ของกองกำลังที่เจี่ยงเส่าอวี่ ทิ้งไว้เพื่อขัดขวางพวกเขา จากนั้นถึงค่อยเปลี่ยนทิศทางการบิน อ้อมมายังด้านหลังของฝ่ายที่โจมตีสกัดกั้น
รองหัวหน้าทีมที่อยู่โจมตีขัดขวางเห็นหน่วยรบของโรงเรี
