ิดใหม่ เขาหายตัวไปในพริบตา ลั่วล่างเห็นตัวเองคุกเข่าอยู่ก็เกาหัว ทันใดนั้นเขาก็จดจำอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ สีหน้ าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“นายรู้แล้วสินะว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น?” หลิงหลานถามอย่างเรียบนิ่ง
สีหน้าขาวซีดของลั่วล่างเปลี่ยนไป ผ่านไปเนิ่นนานถึงค่อยเอ่ยว่า “ขอบคุณลูกพี่ ฉันเข้าใจแล้ว” เขามองอุปกรณ์ส่งสัญญาณในมือแล้วก็หัวเราะหยัน “ถ้าเกิดไม่ใช่เพราะลูกพี่สังเกตเห็น ฉั นก็คงกลายเป็นไอ้โง่แล้วจริงๆ ไอ้พวกนั้น ไม่นึกเลยว่า….” ความโกรธเกรี้ยวฉายขึ้นมาบนดวงหน้าของลั่วล่างแวบหนึ่ง พวกเขาบุกรุกช่วงชิงสติปัญญาของเขาอย่างเงียบเชียบ และเขาด ดันไม่รู้เลยสักนิดเดียว
“เพราะว่านายยังแข็งแกร่งไม่พอ ขอเพียงนายแข็งแกร่งมากพอ นายก็จะเป็นราชา” หลิงหลานเอ่ยอย่างเย็นชา
ลั่วล่างพยักหน้าหนักๆ แล้วกล่าวว่า “ฉันจะแข็งแกร่งขึ้นให้ได้ ลูกพี่ ฉันจะทำให้ได้” เขากำมือขวาฉับพลัน อุปกรณ์ส่งสัญญาณในมือถูกบีบจนแหลกทันที ดวงหน้าสวยงดงามเผยรอยยิ้มโกรธ ธเกรี้ยวออกมา ดูชั่วร้ายจนทำให้คนไม่อาจมองตรงๆ ทำให้หลายคนที่ชมดูอยู่ด้านข้างอดเบนสายตาออกไปทางด้านข้างไม่ได้…
ถ้าเกิดเขาติดตั้งเครื่องส่งสัญญาณบนเครื่องรับสัญญาณจริงๆ ละก็ โรงเ
