ที่ปราดเปรียว ในใจก็รู้สึก เสียใจมากว่าทำไมคนที่อยู่สนับสนุนถึงเป็นเขา เขาเองก็อยากไปสู้น้าา
หลี่หลานเฟิงมองเงาหลังของพวกฉีหลงด้วยความอิจฉา เขาหวังจริงๆ ว่าคนที่ตามหลังหลิงหลานยังมีเขาด้วยอีกคน เขามองร่างกายพังๆ ที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลของตัวเอง แล้วก็อดถอนหายใ ใจไม่ได้
พวกหลิงหลานไม่มีแรงกดดันอะไรเลยในการจัดการคนที่ไม่ได้เตรียมการป้องกันอะไรยี่สิบสองคน แค่ฉีหลง ลั่วล่างกับเซี่ยอี๋สามคนโหดเหี้ยมจะตายแล้ว ซัดคนกลุ่มใหญ่สลบได้ในไม่กี่ วินาที นี่ทำให้หลี่ซื่ออวี๋ที่รู้สึกเคร่งเครียดเพิ่งจะอัดคู่ต่อสู้สลบไปหนึ่งคนและในขณะที่เตรียมตัวจัดการคนต่อไป เขาพบว่าไม่มีงานแล้วก็เซ่อซ่าไป เขาถึงค่อยสัมผัสได้อย่าง ลึกซึ้งว่า หน่วยรบที่เขาอยู่นั้น ไม่ว่าจะเป็นหัวหน้าหรือว่าลูกทีมล้วนเป็นคนป่าเถื่อนทั้งนั้นเลย
หลิงหลานให้พวกลูกทีมล็อกคู่ต่อสู้ที่โดนซัดจนสลบเหล่านี้เข้าไปในหุ่นรบของพวกเขา จากนั้นก็ทำการสำรวจซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ เมื่อยืนยันว่าไม่มีศัตรูใดๆ อีกแล้ว พวกเขาถึงค่อยถอน นหายใจด้วยความโล่งอก
เมื่อเห็นอาหารร้อนๆ ที่โรงเรียนเจี้ยนเฉียวทำไว้ พวกเขาก็ดีใจเป็นบ้าเป็นหลัง ถึงแม้สารอาหารเหลวจะมีรสชาติไม่เลว
