มากๆ ภายใต้การปรับแต่งของลูกพี่ แต่พวกเขากินติดต่อกันหลายมื้อ ก็รู้สึกทนไม่ไหวอยู่บ้าง โดยเฉพาะราชาพุงโตฉีหลง พอเห็นอาหารเหล่านี้ ดวงตาทั้งสองข้างก็ส่องแสงสีเขียว[1]
หลิงหลานอุ้มหลี่หลานเฟิงที่อยู่ในหุ่นรบลงมา ถึงแม้หลี่หลานเฟิงอยากเดินเอง แต่สายตาเย็นชาของหลิงหลานที่เหลือบมองมาทำให้หลี่หลานเฟิงไม่กล้าเอ่ยคำคัดค้านอีกต่อไป ฮือๆๆ สายตาเย็นชาของกระต่ายโหดเหี้ยมมากเลย!
แน่นอนว่าจ้าวจวิ้นยังคงเป็นหุ่นรบที่อยู่ป้องกันเฝ้าระวังอย่างน่าเศร้าใจ จ้าวจวิ้นซ่อนตัวอยู่ในหุ่นรบพลางกัดผ้าเช็ดหน้าผืนเล็ก ฮือๆๆ พวกนายรังแกคนใหม่แบบนี้ ไม่ละอายใจเล ลยเหรอ?
หลังจากที่อิ่มหนำสำราญแล้ว หลิงหลานก็ให้ฉีหลงแทนที่จ้าวจวิ้น แล้วให้เขาลงจากหุ่นรบมาพักผ่อนเช่นกัน เมื่อจ้าวจวิ้นกินอาหารร้อนๆ ที่ห่างหายไปนานก็น้ำตานองหน้าทันที มีความ มสุขเหลือเกิน ในที่สุดเขากลับมามีชีวิตแล้ว
“แค่กๆๆ…” หลี่หลานเฟิงไอโขลกๆ อย่างควบคุมไม่อยู่ หลิงหลานมองไปทางหลี่ซื่ออวี๋ หลี่ซื่ออวี๋จับชีพจร ก่อนจะตอบอย่างใจเย็นว่า “ไม่เป็นไร แค่อุณหภูมิในเต็นท์ต่ำกว่าห้อง คนขับ ร่างกายของหลี่หลานเฟิงเลยปรับตัวไม่ได้ไปชั่วขณะ”
“จะเข้าไปพักผ่อนใน
