ังจากที่ฉีหลงกลับไปล่วงหน้าได้เลย แต่พวกเขาไม่มีทางเตือนฉีหลงด้วยความหวังดีแน่นอน พวกเขามีความสุขกับการได้ดูมากๆ โดยเฉพาะสภาพน่าอนาถของฉีหลง
หลี่ซื่ออวี๋ยังคงทำใจเหี้ยมไม่พอ เขากลัวว่าฉีหลงพูดอีก จุดจบก็จะยิ่งน่าสังเวชอีก ก็เลยออกปากพูดว่า “B1คนนั้นให้ฉันจัดการละกัน”
หลี่หลานเฟิงอดปิดหน้าทนมองหลี่ซื่ออวี่ไม่ได้ น้องชายโง่เง่าของเขาช่วยเหลือแบบนี้ไม่สู้ไม่ช่วยเหลือเลยจะดีกว่า นี่เป็นการสาดเกลือบนแผลของฉีหลงชัดๆ เลย
เมื่อเห็นฉีหลงมองไปทางหลี่ซื่ออวี๋ด้วยความโศกเศร้า แต่หลี่ซื่ออวี๋ยังคงทำหน้างุนงง เซี่ยอี๋ก็ฝืนกลั้นเสียงหัวเราะแล้วกล่าวว่า “งั้นผู้ควบคุมหุ่นรบระดับสูง D1 มอบให้ฉันละกัน”
ลั่วล่างเองรู้สึกได้ถึงบรรยากาศแปลกพิกลระหว่างฉีหลงกับหลี่ซื่ออวี๋เหมือนกัน เขาก็เอ่ยตามเซี่ยอี๋ว่า “งั้นหุ่นรบระดับสูง F2 ฉันรับผิดชอบเอง” เนื่องจากต้องจบการต่อสู้ให้เร็วที่สุด พวกลั่วล่างก็เลยไม่ได้เลือกทำเรื่องที่เกินความสามารถของตัวเอง
จ้าวจวิ้นตรึกตรองอยู่พักหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “ฉันมั่นใจว่าจัดการหุ่นรบระดับพิเศษหนึ่งตัวได้ในหนึ่งนาที” ความหมายภายใต้คำพูดนี้คือ เขาไม่มีความมั่นใจว่าจะจัดการหุ่น
