การเอง” หลิงหลานกุมชางฉยงในมือ เอ่ยอย่างสงบนิ่ง ถึงแม้ว่ามันจะยากในระดับหนึ่ง แต่หลิงหลานไม่ใช่คนที่ถอยหนีเมื่อเจอความยากลำบาก
“ครับ หัวหน้า!” จ้าวจวิ้นได้ยินคำสั่งของหลิงหลาน แววตาพลันเปล่งประกาย ลูกพี่หลานร้ายกาจจนถึงขั้นนี้แล้วเหรอ? ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงเฉียวถิงที่หยิ่งทระนงคนนั้น ถ้าเกิดหมอนั่นรู้ความสามารถที่แท้จริงของหลิงหลาน เขายังจะเย่อหยิ่งแบบนี้อยู่หรือเปล่า?
หลิงหลานทำสัญญาณมือ พวกเขาลักลอบเข้าไปหาเป้าหมายของแต่ละคนอย่างรวดเร็วและเงียบงัน
และตอนนี้เอง หน่วยรบสิบสองคนที่กำลังป้องกันทิศทางต่างๆ กำลังตั้งตารอซุปร้อนๆ ชามนั้น ไม่รู้เลยว่าช่วงเวลาหายนะของพวกเขามาถึงแล้ว
“ไม่รู้ว่าพวกเสี่ยวสู่จะกินเสร็จเปลี่ยนกะได้เมื่อไหร่?” ลูกทีมคนหนึ่งเลียริมฝีปาก นับตั้งแต่ที่เข้าสู่การต่อสู้ประจัญบาน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะได้กินอาหารร้อนๆ เขากินสารอาหารเหลวจนจะอ้วกแล้ว
“ไม่รู้สิ เสี่ยวโม่นั่นเพิ่งยั่วโมโหพวกเราว่ากินข้าวเย็นๆ ทำเอาฉันโกรธแทบตาย” ลูกทีมอีกคนเอ่ยด้วยความโมโห ถึงแม้อยู่โรงเรียนเดียวกัน แต่ก็มีความขัดแย้งกันในระหว่างหน่วยรบแต่ละหน่วย เลยมักจะมีการกระทบกระทั่งเล็กๆ อยู่บ้าง
“หัวหน้าเฟิงไม
