หน้าก็เปลี่ยนไป เธอเบนสายตาไปยังหลี่หลานเฟิงที่อยู่บนที่นั่ง ก่อนจะพบว่าหลี่หลานเฟิงหลับตาสนิท ลมหายใจเริ่มอ่อนช้าลง หลิงหลานตกใจมาก เธอรีบปลดเข็มขัดนิรภัยของหลี่หลานเฟิง ก่อนจะอุ้มหลี่หลานเฟิงออกมาจากในห้องคนขับ…
หลี่ซื่ออวี๋นำกล่องยาเข้ามาแล้ว พอเห็นหลี่หลานเฟิงหมดสติไม่ยอมตื่นในอ้อมแขนของหลิงหลาน เขาก็ตกใจจนหน้าถอดสีเช่นเดียวกัน เขาขึ้นหน้าไปทันทีก่อนจะกุมข้อมือข้างขวาของหลี่หลานเฟิงไว้ แล้วจับชีพจร เมื่อพบว่าชีพจรกำลังอ่อนลงเรื่อยๆ เขาก็รู้ว่าสถานการณ์ฉุกเฉินแล้ว
เขารีบนำยารักษาฉุกเฉินออกมาจากในกล่องยา แยกริมฝีปากของหลี่หลานเฟิงออก อยากจะกรอกยาเข้าไป บางทีหลี่หลานเฟิงอาจจะเจ็บปวดมากเกินไป เขาเลยกัดฟันแน่นมาก กรอกยาลงไปไม่ได้ชั่วขณะหนึ่ง
“ใช้เข็มฉีดยาสิ!” หลิงหลานเห็นแบบนั้นก็เอ่ยเตือนอย่างใจเย็น
หลี่ซื่ออวี๋รีบหันหน้ากลับไป นิ้วโบกสะบัดอย่างรวดเร็ว เตรียมเข็มฉีดยาฉุกเฉินเสร็จในพริบตาเดียว ส่วนหลิงหลานก็ถอดชุดป้องกันของหลี่หลานเฟิงออกในเวลาเดียวกัน ก่อนจะพบว่าด้านในถูกย้อมไปด้วยเลือดสีแดง มองไม่เห็นกล้ามเนื้อที่สมบูรณ์ดีเลย เลือดและเนื้อที่ฉีกขาดทำให้ผู้คนตื่นตระหนก และทำ
