“ครับ ลูกพี่!” จ้าวจวิ้นได้ยินคำกล่าวก็ตัวสั่นเทิ้มทันที เขากัดฟันตอบด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด หนึ่งอาทิตย์? เขายังเอาชีวิตรอดต่อไปได้หรือเปล่า?
หลิงหลานถึงค่อยเดินผ่านจ้าวจวิ้นไปด้วยความพึงพอใจ จากนั้นก็เพ่งความสนใจมองหลี่ซื่ออวี๋กับหลี่หลานเฟิงที่ตอนนี้กำลังตกอยู่ในการต่อสู้ที่ยากลำบาก
เมื่อเห็นความสนใจของลูกพี่ไม่ได้อยู่บนตัวเขาอีกต่อไปแล้ว จ้าวจวิ้นถึงค่อยร้องโอดครวญ กุมศีรษะนั่งยองๆ ลงมา ปากก็พูดไม่หยุดว่า “ฉันตายแน่ ฉันตายแน่ๆ เลย”
ฉีหลงที่ฟื้นพลังกายกลับมานิดหน่อยแล้วก็ลุกขึ้นมาก่อนจะเดินมาที่ข้างกายจ้าวจวิ้น จากนั้นก็ตบบ่าของเขาเบาๆ เอ่ยพลางยิ้มระรื่นว่า “พี่น้อง ขอแสดงความเสียใจด้วยนะ” ได้โปรด ดให้อภัยฉีหลงที่มีความสุขในความทุกข์ของคนอื่นด้วย ควรรู้เอาไว้ว่า คนที่ถูกลูกพี่ทรมานอย่างน่าอนาถมากที่สุด ถ้าเกิดฉีหลงบอกว่าเป็นที่สอง เช่นนั้นย่อมไม่มีใครกล้าพูดว่าที่ หนึ่ง ตอนนี้ในที่สุดก็มีคนมาตกนรกเป็นเพื่อนเขาแล้ว ทำให้ฉีหลงรู้สึกว่ายังมีคนอื่นที่ถูกโลกทอดทิ้งด้วย เขารู้สึกว่าจิตใจสมดุลสักที
“ฉีหลง นาย…” จ้าวจวิ้นชี้ไปที่ฉีหลงอย่างหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ ไอ้คนสารเลวนี่
