สาดเกลือบนบาดแผลของเขา เขาไม่ใช่สัตว์ประหลาดที่มีสภาพร่างกายอย่างฉีหลงที่เมื่อครู่ก่อนหน้า านี้ยังเกือบเผชิญหน้ากับความตาย แต่วินาทีถัดมาก็สามารถฟื้นสภาพดังเดิมได้
“ขอแสดงความเสียใจด้วย!” ลั่วล่างเอ่ยด้วยความจริงใจมาก อันที่จริงลั่วล่างก็จริงใจมากจริงๆ ทว่าการแสดงออกอย่างจริงใจเช่นนี้กลับมีพลังสังหารรุนแรงกว่าของฉีหลงเสียอีก ทำให้จ้ าวจวิ้นแทบจะอัดอั้นตันใจจะตายแล้ว
“แหะๆ ขอแสดงความเสียใจด้วย!” เซี่ยอี๋เองก็ตบไหล่จ้าวจวิ้นเบาๆ เอ่ยอย่างหยอกล้อ ซึ่งเหยียบย่ำหัวใจที่หดหู่ของจ้าวจวิ้นอีกครั้ง จ้าวจวิ้นเดือดดาลสุดขีด กำลังเตรียมตัวสั่งสอน นพวกรุ่นน้องที่ไม่เคารพรุ่นพี่พวกนี้ ก็ได้ยินหลิงหลานแค่นเสียงเย็นทีหนึ่ง
ทันใดนั้นทุกคนต่างเงียบกริบ จ้าวจวิ้นนั่งยองๆ บนพื้นอย่างโศกเศร้า แล้วก็ท่องเงียบๆ ว่า “ฉันไม่โมโห ฉันไม่โมโห…”
ลูกพี่หลานอยู่ข้างกาย เขาก็ไม่กล้าโกรธแล้วจริงๆ เขากลัวว่าถ้าเกิดยั่วโทสะลูกพี่ขึ้นมา บทลงโทษฝึกฝนหนึ่งอาทิตย์ในตอนแรกก็เปลี่ยนเป็นสองอาทิตย์ในชั่วพริบตา ถ้าเกิดโชคร้ายกล ลายเป็นหนึ่งเดือนขึ้นมา เขาจะตายอยู่ข้างในออกมาไม่ได้แน่นอน
ไม่พูดถึงความหงุดหงิดของจ้าวจวิ้นแล้ว เวลานี้สถานการณ์ขอ
