อะไรอีก และก็อยากกลายเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบที่เก่งกาจ ขับหุ่นรบบินไปในอวกาศอย่างอิสระ…อิสระ…อิสระน่ะ…” สีหน้าของหลี่มู่หลานดูโศกเศร้าเสียใจ เนื่องจากนี้เป็นความฝันท ที่เขาไม่สามารถทำให้เป็นความจริงได้
หลี่ซื่ออวี๋เจ็บปวดใจ เขาพลันตะโกนว่า “พี่ ทำได้อยู่แล้ว ฉันจะตระเวนไปทั่วโลก ช่วยหายาที่รักษาอาการป่วยของพี่ให้ได้ หลังจากนั้นพี่ก็ขับหุ่นรบ กลายเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบนะ ะ” เขาที่เป็นเด็กหนุ่มยังไม่รู้ว่ายาที่สามารถรักษาญาติผู้พี่ไม่มีอยู่บนโลกใบนี้เลย เขาเพียงแค่คิดอย่างใสซื่อเท่านั้นว่า โลกนี้แสนกว้างใหญ่จะต้องสามารถหายาที่มีประสิทธ ธิภาพเจอได้แน่อน”
คำพูดของหลี่ซื่ออวี่ทำให้หลี่หลานเฟิงหันหน้ากลับมา แววตาเต็มไปด้วยความอบอุ่น เขายื่นนิ้วมือที่ขาวราวกับหยกออกมาดีดหน้าผากของหลี่ซื่ออวี๋เบาๆ แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เ
