เขารีบสั่งลูกทีมว่า “พวกเราถอย!”
“อยากหนี ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!” เสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชาดังขึ้นจากกลางอากาศ หุ่นรบไพ่ราชาตัวหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขาในชั่วพริบตา
“เฉียวถิง!” หัวหน้าทีมเอ่ยด้วยสีหน้าหนักอึ้ง
“ไม่คิดเลยว่า คนที่โจมตีหน่วยรบจู่โจมมาตลอดก็คือพวกนาย โรงเรียนทหารชายที่สาม วางแผนได้ดีจริงๆ ไม่นึกเลยว่าคิดจะโยนความผิดมาให้โรงเรียนทหารชายที่หนึ่งของพวกเรา!” เฉียวถิงหัวเราะหยันขึ้นมา
“ถ้าเกิดบอกว่า ฉันบังเอิญถลันเข้ามา นายจะเชื่อหรือเปล่า?” หัวหน้าทีมโรงเรียนทหารชายที่สามกัดฟัน เค้นคำพูดประโยคนี้ออกมา เมื่อเขาพาทีมเข้าไปในสถานที่เกิดเหตุเป็นกลุ่มแรก โรงเรียนทหารชายที่สามของพวกเขาก็ล้างมลทินไม่ได้แล้ว…แต่เขายังอยากพยายามแก้ต่างอยู่ดี เพราะว่านี่ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขาจริงๆ การป้ายความผิดนี้ไม่เป็นธรรมมากเกินไปและก็น่าอัดอั้นตันใจเกินไปแล้ว
เฉียวถิงย่อมเชื่ออยู่แล้ว เขารู้ดีว่าฆาตกรที่แท้จริงคือใคร แต่ตอนนี้เขาจำเป็นต้องสาดน้ำเน่านี้ไปที่ตัวอีกฝ่าย ดังนั้นเลยเอ่ยด้วยรอยยิ้มหยันต่อว่า “งั้นนายว่า ฉันควรเชื่อดีไหมล่ะ?”
หัวหน้าทีมเงียบไปหลายวินาที ท้ายที่สุดก็ระบายลมหายใจเฮือกหนึ่งอย่างจนปัญญ
