ดับพิเศษตัวหนึ่งกำลังยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า ในมือถืออาวุธเย็นขนาดยักษ์ซึ่งห้อยลงมาเล็กน้อย นี่เป็นอาวุธที่ซัดเขากลับมา ตัดขาดโอกาสหนี รอดของเขาแล้ว
หุ่นรบตัวนั้นหันหน้ามองเข้ามา ดวงตาโตว่างเปล่าคู่นั้นราวกับเยาะหยัน สงสารและคิดว่าไม่มีค่าพอให้ชายตามอง หัวหน้าทีมมองไปที่หน้าอกหุ่นรบของอีกฝ่ายด้วยดวงตาแดงก่ำ ตราโรงเ เรียนทหารชายที่สามส่องประกายชัดเจนอยู่ตรงนั้น
หัวหน้าทีมก็กดปุ่มช่องสื่อสารสาธารณะทันที จากนั้นก็ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดตะโกนว่า “ฆาตกรคือโรงเรียนทหารชายที่สาม!”
เสียงนี้ดังก้องไปทั่วท้องฟ้า ฝ่ายตรงข้ามตกใจพลันตะโกนว่า “ฆ่า!”
ลำแสงหกสายยิงใส่ร่างหุ่นรบโดยไม่มีความปรานีเลยสักนิดเดียว ออปติคัลคอมพิวเตอร์ของหุ่นรบตัดสินว่าผู้ควบคุมหุ่นรบเสียชีวิตทันที หัวหน้าทีมมองแสงสว่างหายไปในชั่วพริบตา ก่อนจะ ะเปลี่ยนเป็นห้องคนขับที่มืดสนิท ดวงตาสองข้างก็แดงฉาน ในใจเต็มไปด้วยความคับแค้น “โรงเรียนทหารชายที่สาม ฉันจะไม่ลืมความอัปยศนี้แน่
