ว
ผ่านไปอีกสิบนาที เซี่ยอี๋ที่ต่อต้านสภาพแวดล้อมเงียบสงัดเช่นนี้กำลังคิดจะกดปุ่มเดินเครื่องยนต์ ทันใดนั้นคำพูดอย่างเย็นชาของหลิงหลานก็ดังขึ้นในสมองว่า “ฉันไม่ขยับ ไม่ว่าใครก็ห้ามขยับ!”
หน้าผากของเขาพลันมีเหงื่อเย็นๆ หลั่งลงมา เก็บนิ้วมือของตัวเองกลับไปทันที อารมณ์ที่เดิมทีหงุดหงิดงุ่นง่านก็ใจเย็นลงอีกครั้ง
“ดูท่า ลูกพี่จะสังเกตเห็นแล้วสินะ” เวลานี้เซี่ยอี๋ที่กลับมาเป็นปกติยังมีอะไรไม่เข้าใจอีก เขายิ้มเจื่อนขึ้นมาโดยพลัน “บางทีควรไปหาลูกพี่หลานแล้วปรึกษาดู หวังว่าเขาจะมีวิธีแก้ไขปัญหาของเราได้” เขาใช้ด้านสดใสร่าเริงเสแสร้งมาโดยตลอด ท้ายที่สุดก็เป็นแค่การหลอกตัวเองเท่านั้น
เวลานี้เซี่ยอี๋อิจฉาลั่วล่างขึ้นมาอีกครั้ง ลั่วล่างที่มีบุคลิกอยู่บนตัวมากมายขนาดนั้น แต่สามารถรักษาความใสบริสุทธิ์ของร่างหลักเอาไว้ได้โดยไม่แปดเปื้อน สำหรับเซี่ยอี๋แล้ว นี่ย่อมเป็นปาฏิหาริย์แน่นอน ส่วนเขาเพิ่มขึ้นมาแค่อีกบุคลิกที่แตกต่างออกไปเท่านั้น แต่มันกลับรบกวนจิตใจตัวเอง และนับวันปัญหานี้ก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
ในตอนนั้น เขาชอบติดตามลั่วล่าง ดูบุคลิกหลักของลั่วล่างยิ้มอย่างมีความสุข ใช้ชีวิตตามอำเภอใจ ไม่ว่าจะพู
