ี่รักษาความเร็วเท่าๆ กัน เส้นทางการเคลื่อนที่ของพวกมันชาญฉลาดมาก หลีกเลี่ยงเขตที่มีฐานที่มั่นขนาดใหญ่ และผ ผ่านทางเขตไร้ผู้คนทั้งหมด
เซี่ยอี๋จ้องเขม็งไปที่หน้าจอหุ่นรบของตัวเอง นอกจากม่านฝนที่เป็นหมอกหนาแล้ว ในหน้าจอก็ไม่มีอะไรเลย รวมถึงเพื่อนร่วมทีมที่อยู่ด้านหน้าด้วย รู้อยู่แก่ใจว่าอยู่ข้างหน้า แต่ มองไม่เห็นร่างเงาเลยสักนิดเดียวเช่นกัน สิ่งเดียวที่สามารถสัมผัสได้ถึงตัวตนพวกเขาก็คือจุดสัญญาณสีเขียวซึ่งเป็นตัวแทนของเพื่อนร่วมทีมกำลังกระพริบอยู่บนเรดาร์ ถึงยืนยันได้ว่าต ตัวเองไม่ได้อยู่ตามลำพังท่ามกลางพายุฝนนี้…
สภาพแวดล้อมที่เงียบงันไร้สุ้มเสียงบวกกับความรู้สึกโดดเดี่ยวจากการมองไม่เห็นเพื่อนร่วมทีม ทำให้เซี่ยอี๋ที่ชอบความคึกคักรื่นเริงมาโดยตลอดรู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมานิดหน่อย หลังจากผ ผ่านไปหลายนาที ในที่สุดเขาก็อดทนต่อบรรยากาศอึดอัดแบบนี้ไม่ไหวแล้ว ก่อนจะสบถด่าเบาๆ
