ามงุน นงง บางทีภาพลักษณ์พี่ชายแสนสดใสร่าเริงพึ่งพาได้ต่อหน้าลั่วล่างของเซี่ยอี๋คงจะฝังลึกมากเกินไป เขาจึงไม่อาจยอมรับเซี่ยอี๋ที่เจ้าอารมณ์ไร้ความอดทนในตอนนี้ไปชั่วขณะ
“ฮะ ฉันแค่ชอบความคึกคักไม่ใช่หรือไง? เมื่อกี้เงียบจะตายเลยทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดมาก ก็เลยหงุดหงิดนิดหน่อยน่ะ ขอโทษทุกคนจริงๆ นะ” เซี่ยอี๋รีบอธิบายพลางขอโทษ เขาจะต้องกอบกู้ภ ภาพลักษณ์ของเขากลับมาให้ได้ จะทำให้ลั่วล่างกับพวกพี่น้องผิดหวังไม่ได้เด็ดขาด
“เมื่อกี้ตอนที่ไม่ได้คุยกัน ทำเอาฉันคิดไปเองว่า เหมือนกับโลกทั้งใบเหลือแค่ฉันคนเดียวจริงๆ นั่นแหละ” ฉีหลงพูดสอดอย่างตรงไปตรงมา
“เงียบจนทำให้คนหายใจไม่ออกได้เลย” เซี่ยอี๋เอ่ยต่อท่ามกลางเสียงหัวเราะเจื่อนๆ
เวลานี้เอง หลิงหลานที่กำลังบินนำหน้าสุดได้ยินคำกล่าวก็ฉุกใจขึ้นว่า หรือว่าเซี่ยอี๋ที่สดใสร่าเริงมาตลอดก็มีเรื่องอะไรบางอย่างเหมือนกัน?
บางทีลั่วล่างรู้สึกได้ว่าเซี่ยอี๋มีประสาทสัมผัสไวต่อความเงียบก็เลยเอ่ยถามอย่างหาเรื่องพูดคุยกันว่า “ลูกพี่ ออกจากฐานที่มั่นแบบนี้จะไม่มีปัญ
