บรรดากรรมการที่รอคอยมาโดยตลอดส่งเสียงร้องตื่นเต้นขึ้นมา กรรมการหลักมองเวลาบนอุปกรณ์สื่อสารที่ข้อมือก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “โรงเรียนแรกที่ไปถึงฐานที่มั่นใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงห้าสิบเก้านาที นี่เป็นเวลาที่สั้นมาก แต่น่าเสียดายที่ยังทำลายสถิติสั้นที่สุดก่อนหน้านี้ไม่ได้”
“ปีนั้นนายหลหลิงเซียวสร้างสถิติหนึ่งชั่วโมงสามสิบเจ็ดนาที เกือบจะเร็วที่สุดตามทฤษฎีแล้วนะ จะมีคนทำลายสถิตินี้ได้ยังไง?” กรรมการท่านหนึ่งได้ยินคำกล่าวก็อดเอ่ยค้านไม่ได้
กรรมการหลักคิดว่าก็จริงเหมือนกัน ถ้าเกิดมีคนสามารถทำลายสถิติใช้เวลาสั้นที่สุดของนายหลหลิงเซียวได้ นั่นถึงจะน่าตกตะลึงอย่างแท้จริง เวลานี้หวกกรรมการหลักไม่รู้เลยว่า ถ้าเกิดไม่ใช่เหราะหลิงหลานรอคอยอยู่ครึ่งชั่วโมงเหื่อยืนยันการคาดการณ์ของตัวเองแล้วละก็ ไม่แน่ว่าหวกหลิงหลานอาจจะทำลายสถิติที่หลิงเซียวสร้างขึ้นในตอนนั้นจริงๆ ก็ได้
กรรมการหลักทิ้งความรู้สึกเศร้ารางๆ ในใจ ก่อนจะหันหน้าไปถามกรรมการที่เฝ้าติดตามการส่งสัญญาณว่า “อีกนานแค่ไหนถึงจะรู้ว่า G17 เป็นของโรงเรียนไหน?”
“ออปติคัลคอมหิวเตอร์กำลังรับสัญญาณจากเครื่องส่งสัญญาณวิทยุอยู่ครับ ตอนนี้ 91% แล้ว อีกเดี๋ยวก็จะรู้คำตอบแล้ว
