หน้าผากของเสี่ยวซื่อถูกดีดจนเจ็บแล้ว ในใจยิ่งรู้สึกนึกกลัวภายหลังไม่หยุด เขาเอ่ยพลางสะอื้นไห้ว่า “ลูกพี่ เมื่อกี้ฉันเกือบจะไม่ได้เจอเธอแล้วนะ”
คำพูดของเสี่ยวซื่อทำให้หลิงหลานตะลึงงันอย่างมาก เธอรอคอยคำอธิบายของเสี่ยวซื่อ แต่เสี่ยวซื่อกลับกอดต้นขาของเธอไว้เท่านั้น โดยที่ไม่ได้พูดอะไรอีก
พอสัมผัสได้ถึงความตื่นกลัวในใจเสี่ยวซื่อ หลิงหลานก็ลูบผมของเขาเบาๆ แล้วค่อยกล่าวว่า “เสี่ยวซื่อ นายจำไว้นะ ถ้าเกิดวันไหนนายจู่ๆ หายตัวไปละก็ ฉันจะต้องหานายจนเจอ แน่น นอน!”
น้ำเสียงแน่วแน่ของหลิงหลานปลอบโยนหัวใจที่หวาดหวั่นของเสี่ยวซื่อ อารมณ์ของเสี่ยวซื่อค่อยๆ สงบลง เขาพยักหน้าตอบกลับเสียงแผ่วเบาว่า “อื้อ ฉันเชื่อเธอ ลูกพี่!”
หลังจากที่ลูบหัวเสี่ยวซื่ออีกครั้งแล้วรู้สึกได้ว่าอารมณ์ของเสี่ยวซื่อกลับมาเป็นปกติแล้ว หลิงหลานก็ผลักเสี่ยวซื่อออกทันที ก่อนจะพุ่งกายออกจากห้วงจิตใจ เธอดีใจที่ทุกอย่ างนี้เกิดขึ้นในห้วงจิตใจ ไม่ว่าด้านในเกิดเรื่องราวมากอีกแค่ไหน ด้านนอกก็ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งหรือสองนาที
เสี่ยวซื่อเห็นห้วงจิตใจที่ว่างเปล่าไม่เหลือใครก็เสียใจโดยพลัน ฮือๆๆ น้องชายอย่างเขาจะต้องเป็นเด็กที่แม่เลี้ยง
