ิดเป็นแบบนี้ก็จะเหมือนกับที่สมาชิกทีมคนนั้นพูด มีความเป็นไปได้สูงว่าที่นี่เคยเกิดพายุฝนก่อนที่พวกเราจะมา า ความชื้นในอากาศเลยยังไม่ได้หายไปจนหมด แต่ถ้าเกิดความค่าชื้นยังคงเป็นแบบเดิมต่อไป ไม่ได้ลดลง งั้นเขตทะเลนี้…”
“เขตทะเลนี้อาจจะเป็นกับดัก” เฉียวถิงเข้าใจความหมายในคำพูดของหลิงหลานก็รีบเอ่ยปากพูดว่า “ฉันเห็นด้วยว่าให้รอ!”
“ฉันเองก็เห็นด้วย!”
“เห็นด้วย!”
……
หัวหน้าหน่วยรบทุกคนต่างเห็นด้วยว่าให้รอครึ่งชั่วโมง ดูจากแผนที่แล้ว ถ้าเกิดเดินทางอย่างราบรื่น จากเขตทะเลหยางไปถึงฐานที่มั่นของพวกเขาก็ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงเท่านั้น ดังนั้น พวกเขายังสามารถเสียเวลาอีกครึ่งชั่วโมงได้
เช่นนี้เอง สมาชิกทั้งหมดของโรงเรียนทหารชายที่หนึ่งจึงรอคอยอย่างเงียบงัน ไม่นานก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง มีคนไม่น้อยเฝ้าจับตาดูค่าความชื้นมาโดยตลอด พวกเขาพบว่าค่าความชื้นในอากาศข ของช่วงเวลานี้ไม่ได้ลดลงเลย ตรงกันข้าม มันกลับค่อยๆ สูงขึ้นมา
เฉียวถิงเองก็เห็นเช่นกัน เขาเงยหน้ามองดูพระอาทิตย์อันร้อนแรงที่เกือบจะไปถึงยอดหัวแล้ว ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมถึงเกิดสถานการณ์แบบน นี้ได้?”
หลิงหลานไม่ต
