ยู่ในโรงพยาบาล ไม่สามารถออกไปข้างนอกได้เพราะสาเหตุด้าน ร่างกาย แต่เธอที่ชอบเข้าอินเตอร์เน็ตเรียนรู้ทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับโลก ใฝ่หาปรากฏการณ์ภาพอันแสนมหัศจรรย์นี้มาตลอด และปรารถนาที่จะได้เห็นด้วยตาตัวเอง ดังนั้น เมื่อหลิงหลาน สังเกตเห็นว่าข้อมูลตามความจริงของที่นี่ไม่สอดคล้องกับภาพที่เห็น สิ่งแรกที่หลิงหลานคิดถึงก็คือปรากฏการณ์ภาพลวงตา
“งั้นเขตทะเลหยางที่แท้จริงอยู่ที่ไหนล่ะ?” มีคนยกคำถามข้อนี้ขึ้นมาด้วยความมึนงง
หลิงหลานหันหน้ามองไปทางด้านหลังตัวเองแวบหนึ่ง เวลานี้ยังสามารถมองเห็นว่าที่นั่นมีหมอกควันปกคลุมไปทั่ว เธอชี้ไปที่ตรงนั้นแล้วกล่าวว่า “ฉันเดาว่า ปรากฏการณ์ภาพลวงตานี้อาจจะ เป็นภาพลวงตาที่สะท้อนของกระจก มีความเป็นไปได้สูงว่าตัวจริงของมันจะอยู่ตรงข้าม”
แววตาของเฉียวถิงเปล่งประกายฉับพลัน “นายจะบอกว่า เขตทะเลหยินกับเขตทะเลหยางที่พวกเราเห็นเป็นของปลอมทั้งหมด ทั้งหมดเป็นภาพลวงตา มันเป็นเหมือนกระจกที่สะท้อนกันและกัน และบริเว วณที่พวกเราคิดว่าเป็นเขตทะเลหยินนั้นถึงจะเป็นเขตทะเลหยางที่แท้จริง?”
“ฉันคาดการณ์ออกมาได้แบบนี้ แต่ว่าจะใช่หรือไม่ใช่ เราต้องกลับไปที่เดิมถึงจะรู้ได้ ถ้าเกิดเราเข้าใกล้เขต
