ัดพลันหายไป เธอที่หลุดพ้นจากรัศมีหมอกแล้วก็มองเห็นว่าตัวเองอยู่ท่ามกลางแสงอาทิ ตย์ แสงแดดอันรุนแรงสาดส่องลงมาที่หุ่นรบ ต่อให้หลิงหลานอยู่ในห้องคนขับก็สามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกอบอุ่น
“ว้าว นี่คือเขตทะเลหยางที่แท้จริงสินะ!” ลูกทีมที่ตามหลังออกมาเห็นเขตทะเลที่มีแสงแดดเจิดจ้าตรงหน้านี้ ก็พากันร้องขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น
เวลานี้เอง เฉียวถิงก็พาทีมพุ่งออกมาจากหมอก เขาเฝ้าตรวจดูค่าความชื้นมาโดยตลอด เมื่อเขาเข้ามาที่บริเวณนี้ ค่าความชื้นก็เข้าสู่จุดต่ำสุดใหม่อีกครั้ง มันเหมือนกับที่หลิงหลา านคาดการณ์ไว้ ที่นี่ถึงจะเป็นเขตทะเลหยางที่แท้จริง
“พวกเราหาเส้นทางที่ถูกต้องเจอแล้ว…ผู้เข้าแข่งขันจากโรงเรียนพวกนั้นที่บินเข้าไปในภาพลวงตาก่อนหน้าพวกเรา…จะเจอจุดจบที่เลวร้ายหรือเปล่านะ?” เวลานี้หานจี้จวินที่สงสัยมาโดย ยตลอดก็ยอมรับการตัดสินใจของหลิงหลาน เขานึกถึงนักเรียนจากโรงเรียนทหารหลายแห่งที่พุ่งเข้าไปในภาพลวงตาเหล่านั้นก็มีความสุขในความทุกข์ของคนอื่นขึ้นมาทันที
“หวังว่าพวกเขาจะรู้สึกตัวได้ทันเวลา ไม่งั้น ถ้าเกิดไปถึงชายฝั่งของทะเลหยินแล้วอยากย้อนกลับมาอีกที ไม่มีทางทำได้สำเร็จภายในเวลาไม่ถึงสิบสองชั่วโมงแ
