ลงที่เพิ่งมาถึงยังไม่ทันได้หอบหายใจ เขาก็สัมผัสได้ว่ามีวิกฤติครั้งใหญ่กำลังจะมาถึง ชั่วพริบตานั้นความเร็วมือของเขาทำลายสถิติของเขาแล้ว และเป็น เพราะประสาทการตอบรับแสนมหัศจรรย์นี้ทำให้เขาหลบการโจมตีที่โผล่มาอย่างไม่คาดฝันนี้ได้พ้น
จนกระทั่งเวลานี้เอง ฉีหลงถึงค่อยพบว่า ตรงบริเวณที่ห่างจากเขาไปไม่กี่สิบเมตรยังมีหุ่นรบตัวหนึ่งซ่อนอยู่ท่ามกลางความมืด
เมื่อได้ยินเสียงดังที่ระเบิดฉับพลันในช่องสื่อสารทีม ลั่วล่างค่อยรู้ว่ามหันตภัยมาเยือนคนบ้านเดียวกัน เขาโจมตีใส่คนของตัวเองแล้ว เขาเก็บปืนก่อนจะเอ่ยอย่างเย็นชาว่า “ที่แท้ ก็เป็นนายนี่เอง ฉีหลง”
“ลั่วล่าง…เอ่อ ก็ถือว่าเป็นลั่วล่างด้วยเหมือนกัน ทำไมนายไม่ส่งเสียงก็ยิงเลยล่ะ?” ฉีหลงเห็นว่าเป็นคนคุ้นเคยก็เก็บอาวุธในมือ ก่อนจะขับหุ่นรบมาที่เบื้องหน้าลั่วล่าง
“ทำไมนายมาแล้วถึงไม่บอกสักคำล่ะ?” ลั่วล่างถามอย่างเย็นชา ถึงขนาดที่ยังแฝงไปด้วยร่องรอยการติเตียนอยู่ในน้ำเสียง
ฉีหลงขยี้จมูก เอ่ยอย่างกระอักกระอ่วนว่า “ฉัน…นี่ก็รีบร้อนมาไม่ใช่หรือ
